mark x jinyoung



Jinyoung swears he never addicted to mobile phone this much before Mark came into his life. That boy obviously changes the way he lives; at least making him never leave his phone. Why? Because – permit you to roll eyes during he explains – the older always calls him after his practice over. And during the day, load of sweet messages were sent to him although he didn’t reply anything back. Mark never give up.

‘Miss you already.’
‘What about lunch? I’ll pick you up at class.’
‘Sleepy. Don’t get any teacher’s word.’
Load of cutie stickers
‘Hey! don’t only read. Reply me too!’
‘Jinyoung-ah ~ don’t be too mean.’
‘Miss you again’

It’s been like this for two months.

Jinyoung literally goes insane. When the older said he wanted to flirt him, he really did; without listening the fact that he doesn’t like a guy. When Jinyoung run away, Mark immediately followed. That boy always complains that he is so mean. Huh. Mark doesn’t even notice that he is the one who usually force him to do what he wants without listening to him. Doesn’t let he says about how naughty Mark’s hands are.

“Jinyoung hyung.” said Yugyeom behind. The crappy Park looks away from the phone screen to the younger, question on his face. The bruise that he punched him last time from gossiping about him and Mark on the younger’s month already fade out.

“What’s up?”

“Coach wants to talk to you.”

Something tell Jinyoung that the storm is coming up. And it’s true. Coach intensely blames him because of his lacking of attention. Captain should spend full time to the team and members, especially with practice. But lately he has been spending a lot of time with Mark instead of putting his mind to his responsibility. He can’t give any excuse to coach since it’s all his fault.

Jinyoung is upset, a lot.

He asks to quit the team because of guilty, but it’s forbidden. Coach gives him another chance. The captain boy slowly walks away from the meeting room. He feels so empty and broken. He glances around the empty field, eyes  are full of sorrow. Football is his dream. But now he’s about to destroy it by himself.

“Why you are so late? Everyone’s gone for hours.” Mark steps in front of his direction. Their eyes meet before the older puts his hand around his waist and pulls him closer. He never care how sweat Jinyoung is. It’s Jinyoung who always repel from him because of embarrassment. But – not today. The crappy Park stands still, doesn’t try to flee away or complain anything. Mark already knows something must happen.

“What’s wrong?”

Jinyoung turns his head to see Mark. The guy’s face is shining in the spotlight. Since when Mark has come into his life,he feels like his life doesn’t belong to him as it seems anymore.



He doesn’t even know that his tear is falling. Mark gently wipes his eyes. That action even makes him more confused. All of what Mark has been doing to him seems like an unanswerable equation. Its result maybe an infinity, or else a zero. Everything is possible now.

“The crappy Park is really crappy, isn’t he?”

But at that moment, Jinyoung doesn’t give a sh*t what the answer of that equation will be. He is in a trouble because of Mark. He should hate that guy, who distract him from doing his dream, for everything and anything. Jinyoung used to think that he could easily cut the older out like when he rip an unwanted page from a notebook. In the end, there’s an important evidence that shows he absolutely can’t: tear.

“Yes, you are. You can’t even hold your tear back. It’s okay. Mark hyung will buy you an ice-cream then.”


Mark may be just the one who walks by in the time Jinyoung is weak and needs someone. His gentle touch reminds him to his father’s when he was young. His kiss at the eye is also alike his mother’s when he cried. Mark is a troublemaker, is a reason why he is crying right here and now, but Jinyoung can’t even move from his warm embrace.

“Let’s get home.”

Or else, it’s Jinyoung who starting like Mark for real.



Tonight, Mark brings him to his condominium. It’s not the first time Jinyoung comes here, but he still feels antsy. The room’s owner makes an easy dinner for them two, shows him his works and jokes around until Jinyoung eventually laughs and feels better.

Mark is so kind.

He let the boy pecks at his eyes for saying goodnight. But when Mark is about to leave, it’s Jinyoung who grab his wrist. The older raise his brows. That even makes Jinyoung more jumble. His mind and brain are fighting to take control over his own body.

Jinyoung doesn’t like a man, but, “Can you stay with me tonight?” his lips bid a beg. He is truly weak now.

“I shouldn’t.” Mark softly refuses, “I’m not sure whether I can control myself.”

His eyes meet Mark’s. Why doesn’t he know what the other guy mean. He let go of Mark’s wrist and stay quite.

“Get a rest dear captain.” Mark gently touches his hair before heading back to living room. Jinyoung suddenly runs to him.

He’s extremely lost.

“Kiss me.”

Mark looks into his eyes, compress his lips then says, “You just feel insecure Jinyoung-ah.”


Jinyoung doesn’t know how desire he sounds until Mark pulls him close and lean his lips on his. This is the very first kiss that Jinyoung is willing to kiss back. Both of them are lost in a mad passion. Until his back touches the white sheet on the bed, Mark sneaks off his lips and looks at him again, eyes full of question, but Jinyoung doesn’t say anything.

“Are you sure?”

His answer is pulling him down and giving him another passionately kiss.

Jinyoung doesn’t like a guy.
But maybe, Mark Tuan is an exception.



Jinyoung wakes up in the next morning after decided to let a deep relationship between Mark and him happen. He still lays in bed, thinks about what happened last night, before flashing a smile. He turns his head to the right side of the bed to see the other boy and finds that Mark has gone.
The captan suddenly feels frightened. He runs around the room to find Mark, without caring his hurt from a love game last night.

“Hey what’s up? Anything scary happen? Why your face is like this?” Mark who makes a breakfast in the kitchen turns around to see him and is questioning, eyes amusing.

Jinyoung doesn’t know why his eyes are filled with tear again. He must watch too much drama that he think Mark will leave him behind after had him all.


“Take a bath and come eat breakfast.” The older orders. Jinyoung nods. But before he leaves the kitchen Mark calls him again. “Wait! Come here.”

Not sure why the boy calls, but still walk to anyway. Mark then peck his lips and explains,

“Morning Kiss.”

Just like that, Jinyoung immediately runs to the restroom and buries himself because of embarrassment for hour.



Mark looks at his watch on the left wrist. Until the minute hand is at twelve and hour hand is at ten, the bell significantly rings. He puts his mug down and lazily walks to open the door, no hesitate the time to check who the guests are.

In front of him, Youngjae, Jackson and Hanbin stand there with an exciting face.

“Hope it’s worth waking up for.” Hanbin states and walks into the room without waiting for the owner’s permission. Jackson winks for greeting and follows. Only Youngjae who still stands there.

“Won’t you come in?” Mark asks.

Youngjae smirks then pat his shoulder. “I’m type of good guess.”

Mark chuckles and lets his close friend in. He sees all three guys make themselves at home, smile never leave his face. “Coffee?”

“Where is your partner?” Hanbin doesn’t even waste any time to refuse his offer. That guy looks around the room to find ‘a reason’ that makes them come here.

Mark points to his bedroom’s direction, simply replies. “Take a bath.”

Jackson puts a piece of bread off his month then jumps up to sit on the counter. His eyes are full of confusion that makes Mark a bit frustrates. He then asks, “Any question?”

“I have millions.” Jackson exaggerates to let Mark know he’s now dizzy with what has happened. The leader of the Basketball team seriously stares at his close friend. “I’ve heard that you’d been dating a guy.

All the room goes silence.

If Mark dating someone was the 8th of the wonder of the world, To date with a guy would follow by the 9th continual. Mark never dated anyone for almost seven years since he lost his girlfriend in a car accident. After that event, his world had split into two parts; One was the world that full of everyone, another was the world that he only knew. Hanbin once satirized that it was not the world. Mark’s soul was just frozen in the iceberg at the north pole, lonely and cold that even penguin can’t be alive. Mark never melted himself down before.

And then Mark suddenly disappeared from the first world.

Nobody knew exactly what he’d been doing. The boy asked them not to follow him, not to find out what he was planning. He would tell everyone himself in the end. But he might forgot a fact that he’s celebrity. Everything was surely caught and seen. They all knew from the start that where Mark’s been to and who he was with since the chat had leaked lately. But they decided not to speak anything until Mark would make it himself. In this uncertain world, the three boys are the ones that Mark can trust 100 percent.

At the moment Youngjae knew who was his friend dating with, he used to think Mark might just try something new and got bored in a short time as usual. 2 weeks was the time that he’d expected in his mind, but Mark completely broke his own statics. Their relation is still going on until now. Furthermore, Youngjae never seen Mark’s eyes are as bright as this time since seven years ago.

That’s why they all were excited to the max when Mark invited them to come here this morning.

“Mark,” Youngjae calls after he’s lost in his world again.

Mark murmurs, “Umm.”

“Are you serious?” Hanbin goes straight to the point.

“Yep,” He either. Not only his words that show he is serious in this relation, his eyes also.

But before everything sinks into the silent world again, Jackson raises his voice. “With Park Jinyoung? Hey Mark! That’s boy is absolutely suck. Don’t you know his name? It’s crappy Park. Crappy, Mark, crappy!”

“Jinyoung is good in the way he is. Stop saying like this.” Mark defends, eyes on the door then sigh. “I hope you keep a manner to my boyfriend.”

“Why do I?” Jackson swears under his breath. For him, Mark can date anyone in this world, but Park crappy Jinyoung. That boy ain’t nothing compares to his friend. “You must go insane.”

Mark decants some coffee into the mug and hands to Jackson. His too gentle smile makes Youngjae’s goose bump.

“Because he is the owner of my heart.




Jinyoung nearly drops his towel down when he comes in the kitchen. His eyes wide open before shouting out. “Shit! Jackson!”

He turns his head to the older, asking for an answer why his no.1 enemy and two mysterious boys are in the room right now.

Mark grins back, “They’re my friends.”

Jinyoung never knows that Mark and Jackson are a friend. Actually, he knows none of his friends. He feels weird. His stomach swirls. The truth that Mark’s friend suddenly appear after they had sex last night is hurting him now. His imagine already soars high to the Mars, but his legs are still standing on the 34th floor of Mark’s luxury condominium which ready to subside if Mark says that it was all a bet.

“You look super cute today Ji-nyoung ah~” Jackson greets him with an annoying voice as usual.

This is not the first time that Jackson tries to tease him. But this is the first time he’s not in a mood to punch him back. He’s absolutely stunned right now. Jackson stares at him with knowing eyes. He hates that. He hates the fact that Jackson knows what he and Mark were doing last night. And what he hates more is white and thin shirt which he wears now. Everyone can see hickeys on his body too easily.

“Shut up!” The tall boy with snapback bawls at Jackson, then turns to him, eyes him from head to toes. That scanning action makes Jinyoung feel uncomfortable.

“Don’t look at him like that.” The blond guy pokes his friend and smiles back at him with sorry eyes. “I’m Youngjae. This is Hanbin. And that jerk is Jackson.”

No greeting word leaves Jinyoung’s month. To care about manner doesn’t seem important as much as to care his own feeling. He glares at Mark who stands still beside the refrigerator. “Can we talk?”

“Sure.” The older nods and follows him to into bedroom.

When he’s sure there’s only them, Jinyoung starts talking with an angry voice. “What is this?”


“Why do your friends are here now? Okay, I know this is your private room. You have a full right to invite whoever. But, shit, why it gotta be today, after our first night!?”

He never dreamt about the romantic day after their first night like a series drama in television, but damn, to wake up and has to face a rival is in your room is such a nightmare. Jinyoung confesses that he’s now afraid. He likes Mark. Yes, he likes – but still not very much. He’s not ready to let anybody know about their relationship. Man and man. A secret love that shouldn’t happen in Korean social. Jinyoung doesn’t want to live his life as anyone’s hostage, especially Wang Jackson.

The older embraces him softly. His chin is on his shoulder. “I’m sorry. Forgive me, please?”

“Then tell me why they are here.”

Mark sighs, blushes. “I just… want to let my friends know I already have a boyfriend.”

“Serious?” He snickers when he knows a reason. Jinyoung turns around to meet Mark. The older boy looks a bit anxious. But all above that, it’s full of love and affection. He swallows and asks himself back if he loves him as much as the other do.

The answer is No.
His feeling is nothing compares to Mark’s which give to him.

“But why it has to be today? Can’t you wait until the day I’m ready and dress well?” Jinyoung murmurs., not mad at his lover anymore. And then he realizes that some question has an effect to stop his breath. Mark leans his lips against his as long as he can do before draws away with a sad look in his eyes.
“Because I have to go Jinyoung. Time’s out.”



“Brilliant! We’re top form now. We’ll definitely be a champion this season I bet all my life. Okay, boys. Let’s go home.” Shouted coach, voice sounds happiest in many years. The man beams at his team members before goes straight to the captain. “Hey, Jinyoung. You’ve been working hard lately. Very good, though. If you were at this point since the last two years, we would have been King Park, instead of The crappy one.”  Jinyoung smiles widely at the older’s joke. He blows then goes to keep the balls inside the room.

“You should have some rest hyung. You’ve been practicing real hard lately.” Yugyeom sounds concern when he looks at Jinyoung changes the clothes.

“Thanks. But I have a meet with Jaebum at a bar today. Interested?”

“Thank you, hyung.” The younger shakes his head. Yugyeom looks like he has some questions but still holds them in.

Jinyoung raises his brows then asks, “Anything’s wrong?”

“Umm,” The giant baby fights with himself if he should ask his hyung. But he finally mutters, “I haven’t seen Mark hyung lately. Did he stop picking you up?” Yugyeom swears if he knew before that his words would shed the other’s smile, he would definitely not ask that stupid question.

“Hey hey I’m sorry.”

“That’s fine. See you.” Jinyoung presses his lips to hold his tear then walk away from the waiting room as quick as he can. He speeds up when his mind starts thinking about the other boy who absents for a month. This is the hardest time ever in his life. He doesn’t even know how he runs to the Architecture faculty until Youngjae’s voice raises up. “Jinyoung? Ah, it’s you.”

“Hi.” His voice sounds awkward because their first meet wasn’t that impressed. That day after Jinyoung and Mark came out from the bedroom, all of them were gone already.

“Mark isn’t here.”

“I know,” He replies softly, ignores the others’ curious eyes.

Youngjae glares at him then turns to his friends to leave him here. When there’s only he and him left, the older asks him to has some drink and, of course, he doesn’t refuse.

“Mark hates Americano of this cafe so much. He said it tasted like hell.” Youngjae grins while handing Jinyoung a cup of coffee. He murmurs thanks then tastes it himself. The sour of coffee makes his face contort. He now agrees with Mark.

“Mark had disappeared for a month.” Youngjae starts a conversation.

He sighs, nods. “Has he contacted anyone?”

“Once,” Youngjae says the truth. “I thought he would call you. He didn’t?”

Jinyoung stays silent. Not surprised at all why Mark never called him.



“What do you mean?” Jinyoung frowns. Doesn’t understand what other boy tries to say.

Mark lowers his eyes and sits on the bed. “I have to go back to England next week.”

“How long?”

He pressed his lips tightly, voice pain. “Maybe…forever.”

His ‘forever’ made the listener stunned right there. His heart dropped on the floor. There was only silent between them. No word left anybody’s lips. Until a moment that seemed to be an eternity, Jinyoung finally managed a reply, “Then go.”

Mark looked up to his face, eyes mixed with many feeling. “It sounds selfish, but, can you go with me?”

“Insane?” He immediately replied, was trying to swallow and holding his tear back. “I still have my mom to take care of.”

Mark’s eyes looked obviously sad. Jinyoung confessed that he was now out of mind. He didn’t know how to manage it. Or what he should had done. He asked his heart if he really dares to tell the world that he was dating Mark, the answer turned out unsurprisingly no. So he eventually let go of the latter’s hands – the hands that he never thought he would hold from the start.

“Mark, just go.”

The older stood up, eyes pain. “Jinyoung…”

“That’s fine. And about last night… let’s think it’s just a dream.”


And Mark really disappear.
No message, No Kakao notifications, No more the car engine’s sound in front of his home.

‘You were just too weak that night.’ He keeps telling himself when he starts missing another boy. Teenager and sex are an ordinary thing. To experience something new doesn’t a big deal.

Jinyoung should be glad that he has his life back. No more being forced to do whatever he doesn’t want. He has time for friends and is able to swear again. He needs not to wake up early to help mama cook a breakfast for that one who always come to pick him up.

Jinyoung should have been glad.
But his tear droped down every time he saw Coco.

Mask has gone. Without any good reason why he has to go away this far. The older came like the wind, and also went by like the wind. Nothing left here except the warm feeling in the heart.
No one is as cruel as Mark.
And Jinyoung really means it. He used to live alone and was happy with it. Until one day Mark came and tamed him by putting himself into his life. Will the boy know that he can’t get back to live that lonely life like before? Not anymore.
Jinyoung is confused by Youngjae’s word until his tear drops on his palm. He doesn’t even know he is crying. He never feels this weak before. Jinyoung used to be one of the strongest people. He can stand everyone’s hatred, but he easily cried out for Mark so many times, without an ability to control himself.
Human’s feeling has a limit. And his is finally come to the end.

“What the fuck Mark is!” He shouts out loud, doesn’t bother anyone’s eyes anymore. He’s now confused like crazy.

Youngjae hands him a tissue and says, “Say it.”

“I never liked any other boy. Not at all. Then he came and said that he liked me, forced me everything; no bad words, no sleep late, no alcohol. If I didn’t obey then he punished me by kissing. If I ran away, I’d follow up.” Jinyoung is sobbing hard. He always thinks of Mark and their story for months. Since the first day they met, until now, Jinyoung still doesn’t figure out why Mark choose him? Why did Mark come to him? Who is truly Mark? Mark knows everything about him, but he knows nothing about the latter.

But he still falls in love with the stranger anyway.

“Mark got me used to the life having him beside, then he easily went away. Didn’t he know how hard I had to fight with myself in that night? How am I ask him to stay with me since I still don’t sure what my feeling for him is? He doesn’t even give me a time to think about it.”

“Jinyoung, calm down.” Youngjae touches his hand softly like to soothe him. Jinyoung never lost his control like this before.

“Well, it’s my fault too that I didn’t beg him not leaving since he had asked me too. But you know me, would you dare to do that?”

Jinyoung then sincerely exposes whatever on his mind. Youngjae looks at the younger with pity eyes. The captain boy never tells anyone about his feeling before even his close friends. He’s too scared of what people will think of him. Youngjae let him say while tapping the table along. Until Jinyoung looks calmer, he then sighs and asks, “So, how do you feel about Mark now?”

Jinyoung tried hard to hold his sob, “It took me so long to know my genuine feeling, As the day I knew it’s love, I already lost him.”

Youngjae bites his lips. He thinks something Jinyoung doesn’t know in his mind, then stands up, voice sounds serious. “Come with me. There’s something you should know.”

“Where will we go?”

Youngjae licks his lips again, eyes low, doesn’t dare enough to look into the younger’s eyes, “Graveyard”



Jinyoung never like to come to the graveyard. It’s always full of depressing feeling that makes him uncomfortable. And now it’s getting much more since Youngjae doesn’t tell whom he takes him to meet.
His heart clenches in a chest. He only prays that it’s not Mark. He’s not ready to lose him forever.
Youngjae stops at one grave which stands out from the other. It’s full of fresh flowers that bring his mood up a bit. Jinyoung stares at the gravestone, tries to read the name.

‘Un Kyu Jong’

It’s not Mark.

He sighs in relief, then turns his head to Youngjae, asking him why the older brings him here.

Youngjae stands still, his voice sounds breaking when he starts speaking next more minutes, “Kyujong is Mark’s lover. She died in car accident 7 years ago.”

Jinyoung swallows, the feeling when he sees the gravestone is changed immediately. He knows a little that Mark has an unforgettable love life. But he still doesn’t get why Youngjae needs them to meet each other.

“Have you ever had an operation?” Out of nowhere, Youngjae asks it out loud, eyes still strain at the grave like he also loses in his own memories. Jinyoung nods, murmurs a reply. The older then turns his face to him. His bitter smile is performing on his mount. “The chance to find the right heart that fits perfectly with another patient is very low, but her fits yours like a miracle.

Jinyoung is suddenly stunned by those words.

He had a heart disease since he was young. Until he finally had an operation after waiting for the compatible heart for many years – exactly 7 years. Mama told him that he still survives because of the Goddess of Mercy. He completely forgets that every take has to give. But Jinyoung never knows who the former of his heart is until today.

The boy places his hand on the left chest. His heart is beating fast like to din in who keeping him alive.

Youngjae looks into his eyes, “Kyujong is still living in you.”

Why did Mark come to him?

The answer that Jinyoung tries to find out is simply unfolded: Mark just comes to find his heart back.

The simple reason that softly kills Jinyoung alive.




– TBC –

sorry for short and late update. I’ve been busy these days. Enjoy the story~

– J –




CHAPTER 3 – Something change



Jinyoung starts wondering if Mark hates him.

Because everybody around him easily likes him; his mom, his fellows and, the latest, his soccer team members. They are bought by Mark’s kind personality, jokes and a lot of snacks consecutively. That boy steals all the love that used to be his. Jinyoung finds out that everyone has been on Mark’s side already. He usually gets complained by them that he still doesn’t accept Mark’s love.

Huh! Don’t they see a beast inside him?

“Hey, Jinyoung! no practice today?” Jaebum who has just finished his class asks while sitting down opposite.

Jinyoung puts his phone down and shakes his head “Rest. Coach goes to Beijing for a week.”

The chic guy nods, then wonders “but why you’re still at faculty?”

“Jerk, any problem that I’m still sitting at my own faculty? Weirdo.”

Jaebum smirks “Lately if you are not at the club, then with Mark hyung. Like we don’t hang out for life.”


Jinyoung rethinks what his friend just said and figures out that throughout a previous month he’s been spending a time with Mark every day like Jaebum told. Although he doesn’t agree, Mark still takes him to everywhere; seeing movies, listening to music, having 3 meals together, going to a library, chilling out and buying a puppy. They’ve done whatever the other couple did. However, Jinyoung never accepts that Mark is his lover. Because deep down inside his mind, he knows that it is not right. For him, a guy can’t date each other.

We are just a stranger that the world accidentally turns us to meet.

From hello to goodbye. There’s no any last long relation like a drama novel. Jinyoung just awaits the time that Mark will be bored and walk away.

Junhoe used to say in their latest party that Jinyoung put Mark in the ‘kissable close friend’ point – didn’t let other come closer hence he hasn’t opened his mind, yet. But still treated him more than ‘close friend’ status – Jinyoung tried to refuse, but when Junhoe leaned to kiss him, he suddenly kicked his friend away.

At that moment, he already realised what a friend had tried to explain.

Mark is in the pretty special status.

Jinyoung never hated his lips even though he never willingly kissed him, but in the end, he still agreed to another boy – and lately he started kissing him back tough, Jinyoung wanted to kill himself every time when he’d thought about this – He even let Mark go inside his own room. Mark completely destroyed every wall which he’d built for protecting himself from the strangers and has become his new comfort zone. Jinyoung didn’t even know since when it started to be like this.

“He seems to know that we’re talking behind. Hey! Mark hyung!” Jaebum snickers, his voice cuts his mind off. Lately, he gets lose in his own self easily, thinking about the boy who coming straight this way. Mark is so obvious. He lost a lot of fans since he’d chosen to stick with him.

“Don’t you have class today?” The boy asks, ruffing his hair softly. His eyes always make his heart fluttering.

“Yeah. It was cancelled.”

“Hungry yet? Let’s have something.”

“I want sashimi.”

“Sure. Whatever you want.”

Jaebum glares ah of them who reject they are in a relationship with annoy. Can’t stop himself from teasing. “Since when you become this sweet huh?”

Jinyoung immediately turns his head to his direction “What’s wrong idiot?”

“Mark hyung, do you have any good medicine? Suggest me please. I want this jerk to be kind to me like he’s done to you. His words aren’t as beautiful as his face.”

Mark chuckles, looking in Jinyoung’s eyes. He smirks before answering the thing that Jinyoung only knows the hidden message. “Nothing. Just make him feel intimate.”

Mark is a truly beast. Will you believe me now!?

“Mama isn’t at home today. It’s okay, just leave me here.” Jinyoung murmurs when the luxury car stops by his house.

Mark raises his brows. “Where is she?”

“Have a trip with housewives association in Japan.” He emotionless replies.

“So you are alone tonight?”

“Yeah.” Jinyoung accepts before notices the tricky tint in other’s eyes. “Stop! I know what you are thinking now. Never.”

“Think what?” Mark refuses, voice high. “If Coco feels good today? Ahh~ I’m missing her by now. Better go seeing her inside.”

Eventually, Mark uses Coco as his excuse to go inside Jinyoung’s home. Jinyoung sigh then follows. Coco happily barks when she sees them both. Mark had bought this puppy 2 months ago and asked his mom to look after this cutie for him with the reason: ‘I want to raise him on my own, but my condominium doesn’t allow. Could you please take care of her, Mama?’. Of course she does. Why don’t? She loves this boy a lot. Love Mark loves his dog, geez.

‘Mama won’t be lonely from now on. When Jinyoung isn’t home you still have Coco to play with. Look at her ears, doesn’t she look like our Jinyoungie?’

Weirdo. He knows all the behind reasons why that boy does like this. But since when Mama looks much happier, he can’t complain anything. Somehow it feels good to have this puppy here tough.

“Cocoooo~” Mark is looking like the 14 years old boy when he plays with a pet. His smile is so bright and giving Jinyoung a heart attack a bit.

“Go back to your home,” Jinyoung mutters when the clock on the wall shows that it’s about 10 P.M. now.

Mark shrugs. “Nope. I will sleep here tonight. Mama invites me last time.”

“But she didn’t this time. Nobody asks you to stay.”

“Don’t you know,” He smirks, give a gaze to the little puppy in his hands. “Coco want me to. Want daddy to sleep with you, right baby? Then ask mama for daddy please.”

Jinyoung chuckles a bit. “Your baby is a dog? wow.”

“Just for now, until we make our own baby. Let’s do it, Jinyoungie.”

His whole body is about to explode since the heat is burning inside. Jinyoung can feel his heart is fluttering crazily against his chest. “..I..I will go to sleep now!” He rushes to his bedroom after said that, tried to ignore other’s snicker.

Jinyoung can’t sleep. He lays on his bed for hours but still fully awake. The crystal eyes glare up to the moonlight outside the windows until his phone flashes a light to distract his attention.

Mark messages him that he can’t sleep too. Jinyoung read but doesn’t answer. Mark types that he will call him. And within 3 seconds after that, his phone rings

Jinyoung shyly smiles then hangs up. “Problem?”

(“I can’t sleep.”)

“Then go back to your home.”

(“No way. This is the first time we’re sleeping together. I will cherish it.”)

“Idiot,” Jinyoung murmurs and Mark chuckles

(“Will you really let me sleep on sofa? It’s so cold here.”)

“I’ve told you to go back”

(“Don’t you know I’m stubborn?”)

I know – know best. You’re so stubborn that I can’t control anything even my heart.

“I can’t do neither.”

(“Nope, you can”) He says, (“Open the door please. I’m standing in front of your room.”)

Jinyoung frowns and rushes to open the door. His hand still hold a line. Mark too, standing there with his smiley face.

“Can you give me a goodnight kiss?” He asks. Jinyoung doesn’t answer, but the boy knows the silent is already a permission. The distance between them is getting close when Mark leans his lips to Jinyoung’s. The younger automatically closes his eyes, let himself feels the hot breath from other. And-


Before their lips touch, Coco suddenly barks out loud and completely breaks the spell down. Jinyoung snickers while Mark is frowning. The boy places him a soft kiss at his redden cheek then moves to the eye. Every touch leaves him breathless. The younger opens up his eyes, sees other gently swipes his hair away. Mark is so sweet both heart and action. The captain boy decides to leave every suspicion behind and lean his cheek to that warm palm.

“Goodnight.” Mark whispers,

and Jinyoung knows that he will have the sweetest dream ever even he doesn’t fall asleep, yet.

– TBC –

This chapter is kinda short. I’ve been busy lately. Sorry for late update.










Jinyoung opens his eyes.

He takes half of minute to bring his mind back. Round eyes glare at ceiling in his own room while thinking about what has just happened. He got a strange dream. In his dream, Jinyoung was playing football at the club when Yugyeom told him that someone wanted to meet him. After that, he was taken away by the stranger who he never seen before. Furthermore, he was stolen kisses as well. That guy said that he liked him and drove him home. Ah yeah, his name was Mark Tuan; charming and wealthy.

Jinyoung blinks his eyes while thinking about his dream. He never dreamt like this serious before. Why?

“I must be tired.” He murmurs, lifts his blanket away. His athlete legs touch the tile-floor. The cold wakes him up better. He stretches, grabs the towel toward and walks to the toilet. But his attention is disturbed by the phone first.

His tiny mobile vibrates on the desk which Jinyoung just turns to. The screen shows unfamiliar number. His heart is beating faster like others people when are forced to talk to the stranger. Every man has his own comfort zone. For Jinyoung, saving other’s number in his phone is one of his comfort zone. At least he can guess what he has to face when picks up the line.

Last year after losing a traditional football game with another university, Jinyoung still remember that he was called and cursed by students and alumni who obsessed football so bad. He bared that unreasonable hatred for a few days before changing his private number. Damn it. Those idiots thought that match was as great as rugby competition between Yale and Harvard? Most of Koreans didn’t even know this traditional existed! They kept talking about dignity that he wanted to throw up.

Until now, Jinyoung usually avoids the strange number. He admits that bad moment has a lot of effect on him and the way he lives. It’s a bad joke that those people don’t even know what they have done to him. They left him a big scar and walked away like nothing had happened. He has to survive all this pain by his own. There’s no equal in this world, but no one properly understand it as much as the hurt one.

The ring is cut off. Jinyoung looks at his phone for a moment. Seem like that one gives up to contact him already and he has no reason to call back too. He turns back and walks to a toilet again. During his shower time, the phone vibrates again. This time it’s not a call, but sms from the same number;

‘Hey wake up! I’ll be at your home in ten minutes. Get yourself ready. I want to buy breakfast at food truck near your village before we go to uni, 

– Mark – ’

The kiss robber in Jinyoung’s dream just send his exist evidence at 07.43 A.M.

Jinyoung thinks he himself is not that small, being a captain of football team can guarantee his strength enough. So, he is surprised pretty much that he loses for Mark once again. Must confess that he was totally shocked when he walked down to the kitchen and saw Mark was talking to his mama. Jinyoung rubbed his eyes again and again until his mama told him to stop. Mama didn’t know! He just saw a guy’d walked from his dream to the reality. Plus that idiot still smirked at him. What the hell was going on?

“You are 20 minutes late,”

“What?” Jinyoung repeated, couldn’t catch up what that boy said since he’d lost his mind to his dream again. Mark came into his house easily with a special card named ‘Jinyoung’s sunbaenim’. Just like that, Mama gave him her best hospitality. Mark was super eloquent. He knew best how to talk to the older. He took only ten minutes to make his mom loved him from the way he pleased her. Mark rapidly became her new son while Jinyoung was still dizzy and confusing. Mama even asked him to has a breakfast – without asking him like she used to – before leaving. He wasn’t sure now who the real son was.

Nobody was as cunning as Mark!

“I say you are 20 mins late. Don’t get my sms?” The driver mutters.

Jinyoung raises his brow confusingly. He picks his phone from his jean’s back pocket and checks it. His face looks much more serious when he saw the message. “Where do you get my number?”

“Not important.” The older heedlessly replies. His eyes look straight to the packed road.

“It is!” He raises his voice to emphasise the importance, nearly shout. “I will find and kick that bastard’s ass. It should be me who decide whom I want to give a number to. Not his own business at all. How dare him butt in my life?”

“Easy. You should even thanks that one for bringing me to your life.”

“You must be fucking insane.” Jinyoung rolls his eyes, arms cross.

“Don’t you remember I ask you to stop swearing?”

“It’s intimate,” He shrugs. “And every man says that. I don’t see any problem from talk like this.”

Mark glimpses then says, “Let do that. You will be intimate to my mouth soon.”

The older’s threat makes him presses his lips automatically as the milky cheeks suddenly turn red. There’s not any conversation between them anymore. Like both of them get lose in their own mind. Then Jinyoung asks Mark to stop him by the front gate in twenty minutes later. The guy wants to refuse, but he seriously pleads him. Jinyoung is not ready to let anybody see him with Mark. He sighs in relief after another one drives away. He cheers himself up by saying. “Come on, Jinyoung-ah.”

The last time he is glanced like this is when he shot his own goal in the opening match of university’s sports game. From hero to betrayer, the Crappy Park was born since that. But this is so awkward. The league hasn’t started yet. Why do they still see him with those weird eyes? Not only 2-3 students, but most of them. What’s happening again?

“Hey dudes, our star comes this way.” Shouted Jaebum when he finally arrives to his faculty.

Jinyoung frowns, “What’s that fucking star man?”

“Shh ~ be polite please or I will kiss you then.” Jaebum teases then chuckles. His other friends start snicker too.

The captain boy feel a bit shocked. He asks his friends, eyes wide. “What do you mean?”

“Just only kiss? Nothing else like.. — at back seat?” Junhoe whistles with annoying face.

Jinyoung already know what has happened. He goes straight immediately. “What do you know? And how the hell do you know!?”

“Someone gossips that you went out with Mark yesterday. Finally there’s a guy sees how cute your legs are. Hahah- hey hey stop!”

Jinyoung angrily points at Jaebum’s face, puts his hand down. He continues, voice serious. “I ask how do you know?”

Jaebum looks pale after saw how serious his friend is. He mutters, “Someone leaked your conversation about the situation last night. I saw the captured chat.”

Jinyoung presses his lips. His temperature is boiling. There’s no one else but the badass KIM YUGYEOM! He suddenly realises why those girls looked at him like that. “Shit!” He swears, hands shake in furious. Then the boy turns back and walks away without listening to his friends’ bawl. He has something to do now; something like shoots someone down – someone like Mark.

“Where are you going?” The baritone voice louden as his wrist is gripped. Jinyoung bewildered glares back before start getting mad again when he realises who is grabbing him. He shouts, “Put your hand out!”

Mark sighs, voice low. “How many time do I have to tell you about manner? I don’t like the roisterer. And I’m your hyung if you can’t remember. ”

“I do, but I won’t call people like you hyung certainly.” He firmly says, “And if you can’t remember I’ve been like this for so long, before we met, before you fucking butted in my life.”

The older still looks calm. He is trying hard not to roll his eyes. Then says, “We’re dating now. Can’t you do me a favor?”

Date? What’s the heck happening again!?

“I don’t interested in any man on earth! Let go of my hand before I punch at your face!” He threats, trying to flick his hand out of another’s. But Mark is surprisingly strong. 

“Jinyoung! Stop!” Mark blusters, eyes fierce. He takes a deep breath then mutters, “We need to talk.”

The younger stands still immediately. He swallows. Then pretending he isn’t fear other one, chin up. “Leave my hand first.”

Mark follows his ask eventually, brows raise as he continues questioning. “Don’t you have a class at 9 A.M.? Where will you go?”

Jinyoung amazed looks at him, “You even know my schedule? Gosh..” If Mark said that he was a stalker, He would accept undoubtedly. 

“So, where are you going then.” He repeats, but the younger is still shocked. He even forget that he was planning to knock the other down. Mark frowns, “Jinyoung-ah.”

“You are very scary, Mark.” His soft voice leaves his lips.

“But there’s something scarier.”


“Horror movie.” He giggles, “Plan to skip a class right? So let’s go to the cinema.” By his own decision, Mark takes Jinyoung to his car again without listening to the younger’s protest, amongst people’s suspicious gaze. This is the beginning of their strange relation.


Mark appears at his home again in next morning.

Like yesterday, he lively talks to his mom while eating a slice of apple. Jinyoung start wondering whose house this is. “Why are you here again?” Do not even expect a morning greet from him! He shoots him an unpleasant gaze while sitting on his seat, opposite the other’s. He’s still mad at him for forcing him to see the horror movie yesterday. Jinyoung can’t sleep all night long. 

“Watch your words, baby.” Mama complains, hand him a breakfast.

“It’s alright mama. Every guys talk like this. No one says something sweet.”

“I am,” Mark butts in, grin widely. “And I really like when you kindly talk to me. So lovely.”

He rolls his eyes and silently shouts back; ‘Go away!’. Mark can’t help but let out the little giggle.

“So Mark, how do you know Jinyoung?” Mrs.Park gives her attention back to her brand new son again. Jinyoung thanks her in his mind for questioning the same thing he still wonders.

“Who don’t know captain Park, mama?” He beams to her, turning his eyes to his. “I am your child’s fan club. I accidentally knew that Jinyoung used to get a serious disease, but he could made it through until he’s strong enough to be the athlete. I admire him a lot.”

Jinyoung can’t read him at all.

Mark’s eyes are calm and sincere that he doesn’t know what’s on his mind. The older seems like an alien who warped in his life unconsciously. Jinyoung keeps thinking about this guy for two nights. But the more he thinks, the more headache he gets. He’s sure that he never known him before. No any story embed in his head even a little thing.

Who is Mark?

“Jinyoung was sick since a baby. So, mama prayed to Goddess of mercy and gave him to be her son. He seemed better from that time.”

“Goddess of mercy” Mark mutters then smiles widely, eyes bright. “Mama, Can I have a breakfast at your home every day? Exchange with taking Jinyoung to the school and bring him home.”

Mrs.Park chuckles and softly touches the boy’s face, “Why not? Jinyoung always makes me worried from coming home so late.”

“So you two make a deal without asking my permission again.” He tries to suppress. Feeling annoyed that he can’t take any bread more.

“It’s very good to has Mark here. There’s only you and I in this home. I won’t be lonely then.” Her excuse shuts him up. Since he starts joining the club, he has less time for her obviously. He knows best how lonely she is. The captain buries some feelings in his chest, admit that his mama looks happier in years. He murmurs, “Alright.”

“Finish yet? So quickly leave. You’re about to late.” She encourages, eyes bright. Mark kisses her cheek then carry Jinyoung’s bag. The younger feel uncomfortable by that action. Mark treats him like a little girl who need to be pleased in every steps, but he’s too tired to fight with him since the morning. Mark drops Jinyoung again at the front gate. Jinyoung slowly walk to his building while thinking about the other.

“Park Jinyoung, let’s talk.” A girl suddenly appears in front of him. He frown, surely confident that he doesn’t know who she is. He asks, “What’s up?”

“I’ve heard the rumour about you and Mark Tuan.” Clear. That idiot again. She continues, “Are you both dating?”


“I saw a chat. You said that you were kissed.”

“So what?”

That girl seems furious. “If you aren’t dating, why he kissed you? sex friend? but my Mark doesn’t look like a gay at all.”

My Mark? Jinyoung now grins, feels a bit fun. “Who knows.”

She looks like to slap his face, but too afraid to do that. So she leaves with angry mumble, “Just wait!”

The captain laughs out in joy. Does that girl read too much dramatic novel? Is she just acting like a jealous character toward to him who get loved by a male main character? W-Wait! Jinyoung is not that silly female one! This novel ain’t got that character!

“Hey!” He turns back and immediately close his eyes when someone splashes the water to his face. He glares at them doubtfully. Those girls giggle, one of them holds a mobile case which screened by Mark’s picture. It’s not fun anymore. His temperature is boiling now. He steps forward, aims to talk to them. But he is stopped by someone before. “Jinyoung no!”

Mark is there, looking good as usual. He seems calm than the younger. By that, Jinyoung finds himself angrier. 

“Troublemaker!” He shouts, “Go and tell your girls that stop playing around me because you and I aren’t fucking on date!”

“You’re just furious Jinyoung-ah. Come with me. Your whole body is wet.”

“What the hell! Let me go!” Jinyoung tries to flick his wrist from being held again. But just like he’d told before, Mark is way too strong. You can’t estimate him by looking outside at all.

“I got the highest level of Taegwondo. And I’m learning boxing now. Stop being stubborn, kid!”

Actually Jinyoung is not the type of using a violence to solve a problem. So, he decides to follow Mark to his car silently. Hey hey who says he’s afraid of that idiot! 

He’s just too tired!

When the door is closed behind, Mark pushes him to the wall and gives him a deep kiss for those unlovely words. Jinyoung drops down on his knees again when the boy leaves his mouth and walks inside. Five kisses in few days. Anyone want to challenge? 

“Jinyoung, come in.” Mark calls him as if he is a dog. He rolls his eyes, heart still beats real fast, ignores other’s order. The older seems know his mind. He adds, “If you don’t come, I won’t stop at kissing then.” By those words, the boy rush to him in seconds. Can’t hate himself more. 

Mark’s condominium is really large. His wealth is no joke. The younger looks around the living room, feel excited. The owner hands him a towel, “Go shower. Your head is wet. I don’t want you to be sick.”

Jinyoung hates the way Mark forces him. He stands still, refuses to follow. “No clothes to change.”

“You can wear mine.”

“Never,” He shakes his head. “That’s weird.”

Actually, Jinyoung doesn’t mind to use other’s stuff, especially with his buddies. However, when he imagines he is embraced by Mark’s clothes, his cheeks seem unbelievably hot.

“It’s not weird. You are my lover. Why so serious?”

“M-Me what! Go away pervert!” He shakily shouts out, cheeks turn red. The younger runs to the toilet, trying hard to ignore Mark’s following question; ‘Are you shy sweetie?’

How is he supposed to reply?

Because – Hell yeah – he is.

– TBC –

So let’s guess who Mark is…


MERCILESS | 01. The Mysterious Boy




50H4i7Q - Imgur




Pissed off.

and if you don’t know, it’s in extreme level.

‘Park Jinyoung’, head of university football club, is in a mood to kick somebody’s ass. And it better be that ‘Mark Tuan’ who causing him a terrible problem. Since the boy said that he was interested and wanted to date him, Jinyoung found out there was no place to walk in the university anymore. He immediately get hated by many many girls who were that idiot’s fans – unsurprisingly. 


So boring. Because that boy is handsome, popular, smart and wealthy. Jinyoung may say Mark has all properties that every cheesy novels’ male should has. For more dramatic, that novel must has a girl who is completely different from him.

Sorry to say that this novel ain’t got any kind of that character.

Because Park Jinyoung is not worse than Mark, not any piece and bit. He is a captain of football club Nobody doesn’t know him. Who will? Especially after he has led the team losing in every the first match throughout 3 years of being captain. In stead of calling him Cap Park, they gave him a cute alias: Crappy Park. Jinyoung just realised how effective social network was that time when the alias was spread widely and rapidly. Nobody doesn’t know Crappy Park.

Jinyoung didn’t know that since when Mark started knowing him, but one day in the evening after a hard training, Yugyeom came to him and told that somebody awaited outside. He raised his brows in confusion, thought that one might be a little cute girl, but he was totally wrong. He found a guy leaned to his luxury car. He was looking so good. But the way he glared back was a bit annoying. 

“Hey,” He greeted, voice low as much as he could. “Yugyeom said that you wanted to see me. Any problem?” 

Mark looked at him from head to toe then nodded. That action made Jinyoung felt unsatisfied. “What the hell is that glance?”

“Why you don’t take a shower before come to see me? Don’t you know a basic manner for living in social?”


He was stunned, like got hooked at chin with a heavy punch. Was him just thought about a manner by a stranger? A guy like Jinyoung? Hey! Seriously?

He didn’t manage to reply anything back. That guy shrugged his shoulders and pushed him into his car without asking. Jinyoung was shocked then yelling after a stranger started an engine and drove forward. “What the heck!? And who the fuck are you!!?”

That stranger cast him a side-eye and asked, “You don’t know me?”

“Why on earth I have to know you idiot?” He really meant that. Why people like him had to know a guy who got a perfect face, luxury car and blamed him about manner since the very first sentence. He didn’t even introduce himself or at least said hello. Who was lack of manner?

“I’m Mark, Mark Tuan. Studying Architecture, senior year.”

“Mark Tuan?” Jinyoung repeated, wondering. This name sounded familiar, but after trying to think and found nothing. He gave up to know who this Arch student was. Then he asked more, “So, why you bring me out, idiot?”

“Are we close enough to say an impolite word?” The driver murmured.

Jinyoung glared at Mark with extremely confusing eyes before let the laugh out. “Hey guy, are you fucking serious? And are we close enough that you can get me in your car with asking a permission? Idiot,

Mark pressed his lips, but still kept acting cool. “But at least you should talk with me politely.”

“Do I have to? With a guy who condemned me since the first time? No way.”

Mark suddenly turned his car to the sidewalk. Jinyoung swore under his breath and looked at him, asking for an explanation. But all he had was Mark’s face that came closer to his. Jinyoung laid back until the glass touched his back – can’t escape anymore. His heart was beating faster when Mark harmfully shortened the distance between their noses. They were that close until the younger smelt the scent of ‘Armani Mania’ from other boy.

Mark looked scary.

His eyes locked Jinyoung down at his seat like the knocked-fish. Mark’s light perfume which mixed with sweat gave Jinyoung a very strange feeling. It was masculine scent. The scent that only found in male. Jinyoung’s head went blank while Mark was still coming up closer. He could felt the hot breathe against his cheek, almost being kissed. The younger automatically pressed his lips and close his eyes, waiting for any dangerous thing to happen, but, it didn’t. Mark just buckled Jinyoung up.

He immediately opened the eyes in surprise. Must confessed that his imagine has gone wild. So, since Mark had done nothing, Jinyoung’d found out it felt so weird right now. He ignored Mark who still shot him an amusing gaze. Didn’t dare enough to let the guy know how crazily his heart was beating right now.

Damn it!

If you asked his friend how many percentage that Jinyoung would be gay, it’d had been definitely zero. But – yep damn it – he just felt something weird in his chest by looking at another boy’s lips. Something almost near excited. Jinyoung had no choice but pretended to be mad to conceal his true feeling.  He lifted his clenched-fist up, but Mark was way faster. That boy caught his hands and pinned them at the glass behind.

“Fuck! Let go of my hands!”

“Look! If you still swear, next time I won’t stop at your cheek anymore.” Mark groaned in his throat, dangerously grinned back at him. His canine made him looked even hotter.

Jinyoung tried to break out. However, the more he wriggled, the more Mark’s hands gripped his tighter. He was getting realize why people called him Crappy Park. Just tried to flee from a small guy he still could not. Didn’t think about battling with other team in a field.

He burst out eventually when he still got tied. “What the fuck is this! Leave me bastard!”

“Such a stubborn boy.” Mark shook his head, voice low and full of command.

But it’s him, Park Jinyoung, who never obeyed anyone before. Did you think he would listen to the stranger easily? Of course not! He glared at him and asked. “Why? What can idiot like you do to me?”

Some story had ended up with a stubborn boy was punished by being kissed countlessly. Okay, Jinyoung would remember this until his last breath!

Then Mark drove him home safely. He seemed to know everything about Jinyoung. If he really did know how many Pokemon dolls in his bed, he swore he would not be surprised at all. Jinyoung looked into Mark’s eyes and slowly shook his head. He knew nothing about him except ‘He was Mark, handsome, rich, studying architecture, a year older than him and very good at kiss’ (Could he roll his eyes at the last one? He still felt the older’s saliva in his mouth. Lame.

“You’re home.” Mark said by his tender voice, but Jinyoung still didn’t make a move. The older raised his brows, “Won’t you get off?”

“Idi- Err – You don’t tease me with a hidden camera, right?” Jinyoung nearly called him with slang. But then the previous punishment popped up in his head.

Mark grinned, “Why?”

“Don’t you know!?” Mark’s emotionless reply made him angrier, “Okay I know. I’m suck. I am being bluffed by Jackson from Basketball team all the time that my team is suck like me. But the way you pay me back is too much Mark! I can’t accept it!”

Mark looked confused with those words, brows frown. “What do you mean?”

“Damn! Okay, then answer these questions. Why you came to me at the club, dragged me out and shut me up with your lips? What do these mean!?” He was mad. Extremely mad. To be honest, he still didn’t understand what had happened to his life. It’s only one hour but he felt like a year. He’s too tired now. “Somebody hired you to tease me because I’m a Crappy Park, right? How much does he pay? I will give you double then. But you must quickly runaway from my life, Okay?”

Then Mark started laughing. Jinyoung tried to shut him up with his grumpy gaze, “Laugh for what!”

“It’s so right to choose you.”

Choose what? He didn’t get it. But when he opened his month, Mark was asking faster. “Jinyoung isn’t interested in a guy, right?”

His question was easier than kindergarten’s test. He replied firmly. “Totally yes!”

“That’s alright,” He chuckled, both eyes and lips were smiley. “You will like me then.”

“Why do I have to like you idiot!?” Mark’s punishment had a very strong effect on the younger. Jinyoung suddenly covered his month with his palm after realizing he just swore out. Mark leaned closer, not as much as before but still close enough to scent his perfume. He muttered an answer that gave Jinyoung goosebumps.

“Because your heart is mine,”

After pressed an enter bottom, there were many result about Mark. Jinyoung clicked a link that show about a mysterious boy’s profile first. His eyes skimmed through those letters with up beat heart rate. Then he realised why Mark had wondered that he didn’t know him. Mark Tuan was a popular model. Not only in university, every girls in social network liked him a lot. He even used to be a cover of teen’s magazines.

A famous model like that liked a guy? And that guy he liked was the guy who never interested in any guy before. This was crazy. Jinyoung sighed and turned off computer. It might be a dream or someone must teased him certainly. During lost himself in his mind, the notification sound of chatting application rang. He reached his hand to the phone. It’s from Yugyeom.

(‘Hey hyung. Everything’s ok?’)

‘As if.’ also sent a lot of angry emotion stickers.

(‘Hmm, I should have noticed that. You didn’t come back and even left your bag in locker. What happened?)

Yugyeom also asked the same question in his mind, What happened?

(‘Answer me! Don’t only read it.’)

‘That bastard dragged me to the car and drove me home. The weird thing is I don’t fucking know him.’ He replied, omitted some part that he didn’t want to let his bro know.

(‘Eh? I think you know each other.’) A boy sent back with a cute confusing bear sticker, (‘Sound strange’)

‘Very strange.’

(‘He just drove you home? Nothing besides that?’) Yugyeom started investigating, but Jinyoung didn’t feel like to answer more. (‘Hyung, I’m you little bro. You can tell me everything. So we can solve the problems in time.’)

By those words, all the things in his heart leaked out. Jinyoung told him everything even the third kiss Mark bit his lower lip, and when he finished stories, a close bro just typed that (‘Umm calm down hyung’) plus load of sad bear stickers. Jinyoung was tired so much with everything that had just happened. He bit him a goodbye and went to sleep without showering.

The Crappy Park didn’t know that during his sleep, their chat between Yugyeom and him was sent to many others from the sassy boy in his football club. All members in a team that knew their captain was too adorable. If there was a guy wanted to date him, they would not be surprised. Until this day came, and that guy was an unexpected person, it’s Mark Tuan. Mark Tuan who was at top ten in every girls in university wanted to date with. Mark Tuan who got a thousand of choices but still picked up their hyung.

It wasn’t easy to keep a good news to themselves at all.

– TBC –

Let me know your feeling by kindly leave your comment below. I’m also alright if you want to tweet instead. Hashtag: #MercilessMJ

Thank you  🙂


MarkJin | 3 Minutes

3 Minutes
Mark / Jinyoung





You only have 3 minutes making Mark to fall for.


Nobody can do that. Not even a wizard; nor superstar. This time is too short to make it happen for real.

10 secs pass while you are blaming Jackson, the rule creator.

Heart beats so fast against your chest. The hour hand seems run faster than before. You are completely nervous, can’t figure the way out to get an attention from the hottest guy in class, yet. What a game!

“Do what you boasted man. Pay all bills if you lose.” shouted Jackson

You turn around and wince back. Haven’t decided yet who is worse; between you, that so much confident in own sex appeal, and your friend, who never trust you and want to play a game called ‘Park Jinyoung’s charming test’. Idiots. They just want to tease you. However, it’s you again, who let every silly things happen since you can’t revoke a word. You are Jinyoung. And you know that every girls bet anything for dating you just an hour. That’s you. That’s the way Park Jinyoung has always been.


That works with a girl. Your mission for tonight is a guy. For more strain, not any ordinary simple guy. He’s Mark Tuan, every girls’ top of mind. There’s no way to win a challenge in time.

10 seconds flow by when you end up can’t make your mind, still.  So, you take a deep breath to cheer yourself up. And-

“Mark” you mutter, voice shaking. The boy that shivers here is completely not you! The confident one has gone since you step out.

Mark puts down his drink and glares back. He takes a bit time before recognize you. Well, although you are classmate, both of you used to talk once; a very small talk to be honest. Mark’s got nothing to do with a guy like you. He’s hot, smart and always filled by people around. To say the truth, you are literally opposite. (except you’re hot either, but in another way.)

“What’s going on?” He asks, eyes bright.

What’s going on? yeah, you want to know too what on earth is going on! Can you ask him directly to fall in love with you in 1 minute? Great, let’s do it. No doubt that your face would be punched right there after secs.

“Anything wrong Jinyoung?”Jaebum who sit next to Mark repeats, brows raised.

Time is still taking a step back. You huff a sigh, ready to pay your friends the drinks.

What you are forcing to do is extremely difficult. There’s no way to win. But at the second you decide to give up, Mark softly pats your forehead. You are stunned. No word leaves your mouth.

He moves closer. You find it’s hard to breathe with this short distance.  His eyes are so bright under the night light. Maybe Mark has a magic.

“Not that heat. Drunk?” Mark warmly grin back.

That warmth…

What the hell! His aura strongly attacks you. 5 points for his handsomeness, but 100 out of 10 for being such a gentleman. This is the first time you think your classmate is fascinated.
42 seconds left.

“Mark, Am I handsome?” What the heckkkkk! PARK JINYOUNG! You just ask the one who much more handsome than yourself if you are handsome!

You want to jump off from the tower right now to run away from this awkward question. Your face turns red. Even you heart seems beating faster. You maybe get sick at this time.

Mark puts his hand down, still wondering with the question. “Sorry, but I think you are way prettier. Like very very pretty”

His answer takes you high. Your body is a bit shaking.

last 30 seconds.

“Why ask me like this?”

“Nothing.” You finally give up again. Mark is too good to play with. You may be treated by friends for 3 days from now on because of your brag. Whatever… There will be another game to revenge. So, you bid him a goodbye. “I gotta go back. Bye.”



“Want to kiss me?”

Your eyes widely open when Mark says that. “W..What!?”

Mark points at your friends who are sitting at the behind table. Jackson is standing on the chair, showing his iPad that write ‘Kiss Jinyoung’ on the screen.

Well, your friends really love you.

“Is it a game?” asked Mark, seems understand the situation more.

You exhale and nod. “I have 3 minutes to make you love me.”

Mark grins again when he hears the word ‘love’. Then he asks. “How many time left?”

You look at your hand swatch. The digit rapidly decrease. “10 seconds”

“Do you think we can fall in love just in one kiss?”


Mark tugs you closer. His hand is on your wrist and his breath is against your cheek. “Prove it.”

You are shocked at first then excited when Mark’s lips are about to touch yours. The table is completely turned when you are no longer the one who dominate, Mark already becomes a King in a chess board and you step down to be his bishop. You realize that why this guy is so hot. He really has a beast inside.


From a cat, Mark turns to be the lion in a blink of an eye. The way he looks at you is too sexy and seductive to take your eyes off.


“Come on. Kiss me.” He murmurs. You still do nothing. But there’s no time left.


“Wanna lose?”
Your heart is fluttering hard in your chest. His eyes, his voice, his touch. Everything that was consisted to be him makes you totally insane. His charming is hard to resist.




“Time out!” shouted Jackson. “Jinyoung, you lost!”


Yes, you are.
Because Mark makes you fall in love with him easily in ten seconds.





leave a comment below or tweet me via #ฟิคอลจ

2JAE | Before Goodbye

Before Goodbye
Jaebum / Youngjae / Jinyoung




Easy come easy go, that’s just how you live

Oh, take, take, take it all but you never give





แต่เงื่อนไขทางเวลาทำให้ ‘ชเวยองแจ’ ต้องตกอยู่ในสถานะดังกล่าวอย่างจำยอม  ได้ครอบครองในยามที่เจ้าของตัวจริงไม่อยู่เท่านั้น

เจ็บไหม?  เจ็บ

แต่ไม่มากเท่ากับการได้รู้ว่า  ต่อในยินยอมลดฐานะตัวเองเพื่อเขาคนนั้นมากแค่ไหน  ก็ไม่มีวันได้หัวใจกลับมา

เพราะ ‘อิมแจบอม’ ไม่เคยเหลือที่ว่างให้ใครนอกเสียจาก ‘ปาร์คจินยอง’



ทันที ที่ประตูห้องถูกปิดลง  เสื้อผ้าที่กลายเป็นส่วนเกินในเกมรักก็ถูกกระชากออกลวกๆ  ยองแจหลับตาแล้วปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ใจปรารถนา   ลมหายใจของเขาและแจบอมกลายเป็นหนึ่งเดียวเมื่อริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน   อย่างเร่าร้อนและรุนแรง  คำว่ารักที่อีกฝ่ายพร่ำบอกทำให้หัวใจเต้นระรัวเหมือนทุกครั้งที่เคยได้ยิน

รักลวงๆ ของคนลวงๆ

ร่าง สูงถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเห็นเขาเริ่มหายใจไม่ทัน   แต่ไม่วายฝากจุมพิตบางเบาราวกับจะตีตราประทับเอาไว้บนเปลือกตาบาง   อ่อนโยนจนทำให้เด็กน้อยอย่างเขาเคลิบเคลิ้มไปกับทุกสัมผัสที่คนตรงหน้ามอบ ให้

ผู้ชาย คนนี้เป็นบุคคลอันตราย   หากคุณเผลอใจเมื่อไหร่   เขาจะทำให้คุณตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา  เพราะเพียงแค่ชายหนุ่มกระซิบคำว่า ‘รัก’   ศีลธรรมล้านแปดที่คุณใช้ห้ามใจเอาไว้ก็พลันไร้ความหมายไปเสียสิ้น   ยินดียกให้ทั้งตัวทั้งใจโดยหวังเพียงจะได้อยู่ในสายตาของเขาสักห้านาที

นั่นแหละ  ‘อิมแจบอม’  รุ่นพี่ตัวร้ายที่ทำให้ชเวยองแจเลือกหันหลังให้กับแสงสว่าง   แล้วยอมเป็นเพียง ‘เงา’ ของปาร์คจินยอง

“จะกลับแล้วเหรอ” แจบอมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำถามเสียงเรียบเมื่อเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องกำลังเก็บของใส่กระเป๋า

กฎข้อหนึ่งที่คู่ขาควรรู้ดี  พวกเขามีสิทธิ์ครอบครองแต่ไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ



ยองแจ ชะงักมือที่กำลังเอื้อมไปหยิบกระเป๋าสตางค์  ประกายดีใจวาบขึ้นในแววตาเพียงชั่ววูบก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว  เขาเลือกตอบคำถามด้วยคำถาม  “อยากให้ค้างด้วยแน่เหรอ”

แจบอมนิ่งไปนิดก่อนยักไหล่   แล้วเดินหายเข้าไปในห้องแต่งตัว

คำถามดังกล่าวไม่จำเป็นต้องมีคำตอบเพราะไม่เคยมี ใครได้ค้างที่นี่ ยองแจยังจำได้ดีว่าเมื่อเจ็ดเดือนที่แล้วเกิดข่าวลือแพร่ไปทั่วคณะทันทีที่ มีคนเห็นแจบอมพาเขาลงมาจากคอนโด   หลายคนฟันธงว่าเขาคือคนพิเศษคนใหม่ของเจ้าชายน้ำแข็ง   เพราะถ้าไม่สำคัญจริงคงไม่มีวันได้เข้ามาเหยียบที่นี่



เด็ก หนุ่มแค่นยิ้มให้ตัวเองแล้วเก็บของต่อ  ตาเหลือบไปมองเตียงนอนด้านซ้ายซึ่งถูกเว้นเอาไว้ให้ใครบางคนโดยเฉพาะ  พื้นที่ส่วนตัวที่กินบริเวณไม่มากนักแต่เจ้าของกลับหวงแหนเสียยิ่งกว่าอะไร

บทรัก อันเร่าร้อนของพวกเขาไม่เคยเริ่มต้นที่เตียง – เขารู้ดีว่าชายหนุ่มพยายามหลีกเลี่ยงมัน – แต่ก็มักจะสิ้นสุดที่เตียงเสมอ  ฟังดูเหมือนเป็นคนสำคัญ  ทว่าในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่  ยองแจมองเห็นแววตาสำนึกผิดของคนเย็นชาทุกครั้งหลังเกมรักของพวกเขาจบลง   เช่นนี้เขาจึงไม่เคยมีความหวังว่าจะได้หัวใจของแจบอมมา   ตราบใดที่มันยังถูกฉาบด้วยน้ำแข็งอย่างแน่นหนาจนแม้แต่เวทย์มนต์บทใดก็ไม่อาจละลายได้



“กลับนะ” เขาเดินมาบอกรุ่นพี่ที่แก่กว่าเพียงไม่กี่ปีด้วยน้ำเสียงราบเรียบแล้วหันหลังกลับ   ชินเสียแล้วกับความเงียบงันที่มักจะได้คำเป็นคำตอบ   แจบอมบนเตียงต่างจากแจบอมตอนปกติลิบ


ยองแจเลิกคิ้วสูงทันที่ที่ได้ยินเช่นนั้น  นี่หูเขาฝาดหรืออีกฝ่ายไม่สบายกันน่ะ  เขาหันมามองหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยถาม “พูดอีกรอบสิ”



“อืมมม” แจบอมลากเสียงยาวๆ ขณะคิดคำตอบ  “ว่าง”

โกหก  อยากจะพูดคำนี้ใส่   แต่คิดดูแล้วผลได้ไม่ค่อยคุ้มเสีย   ยองแจจึงได้แต่ยืนจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างสนเท่

“เหมือนนายไม่ค่อยอยากเท่าไหร่นะ  งั้นก็กลับดีๆ แล้วกัน”

“ไม่ใช่ไม่อยาก” เขาสวน  “แค่แปลกใจเฉยๆ”

คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยิน  “ทำไม  ปกติพี่ใจร้ายนักเหรอ”

“มาก” เขาเองก็ตอบตรงจนอีกฝ่ายชะงัก  ยองแจเม้มปาก  พยายามพูดโดยไม่ใส่ความรู้สึกใดๆ ลงไปในน้ำเสียง  “แต่ก็ดีแล้วที่ไม่ใจดีกับผม  ไม่งั้นผมคงทำใจไม่ได้ถ้าเราเลิกกัน”


แจบอมหัวเราะกับคำตอบที่ไม่คาดว่าจะได้รับ  “ดูนายมั่นใจเหลือเกินนะว่าเราต้องเลิกกัน   เวลาพี่บอกรักนายไม่เคยได้ยินหรือไง”

“คำว่ารักบนเตียงใครเขาเชื่อกัน”  พูดไปงั้น  เพราะจริงๆ ก็พร้อมหลอกตัวเองเสมอว่านั่นคือความจริง

แจบอมอมยิ้ม  มือหนาขยี้หัวเขาแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ





คณะ เศรษฐศาสตร์ตั้งอยู่ด้านในสุดของมหาวิทยาลัย  ตัวอาคารใหญ่โตสมกับเป็นคณะที่มีนักศึกษาจำนวนมาก    ยองแจจึงเลี่ยงความจอแจโดยการหลบมานั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดเพื่อฆ่าเวลารอ รุ่นพี่ปีสี่อย่างแจบอมเลิกเรียน   แต่ก็มิวายมีเสียงกระซิบกระซาบของนักศึกษาผู้หญิงคู่หนึ่งลอยมาให้เขาได้ยิน

“นี่  ได้ข่าวเรื่องพี่จินยองไหม”

“จินยองไหน? ปาร์คจินยองน่ะนะ”

“ใช่  แฟนเก่ารุ่นพี่แจบอมนั่นแหละ”

ยองแจ ชะงักมือที่กำลังไล่ไปตามสันปกหนังสือทันทีที่ได้ยินชื่อปาร์จินยอง   โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ   เขาพบว่าตัวเองกำลังแอบฟังประโยคสนทนาของสองสาวเข้าเสียแล้ว

“แฟนเก่าที่ไหน  เท่าที่รู้พวกเขายังไม่ได้เลิกกันนี่  พี่จินยองแค่ไปย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศแค่สองปีเอง”

“อ้าว แล้วเด็กที่ชื่อยองแจอะไรนั่นล่ะ”

คนเริ่มเรื่องหัวเราะคิก  “เธอไม่รู้จักคำว่ากิ๊กเหรอ  แฟนไม่อยู่หนูก็ร่าเริงทั้งนั้นแหละ”


“โธ่  เห็นคั่วกันตั้งหลายเดือนนึกว่าเป็นแฟนกันแล้วเสียอีก”  เธอว่าต่อ ยองแจรู้สึกว่ามือที่แนบอยู่ข้างลำตัวเผลอกำเข้าหากันเสียแน่น   ใจหนึ่งก็อยากเดินหนีไปให้พ้นๆ จะได้ไม่ต้องทนฟังอะไรที่ทำร้ายจิตใจอีก  แต่อีกใจก็ตรึงเขาไว้กับที่ด้วยความอยากรู้


“ฉันได้ยินว่าพี่จินยองกลับมาแล้ว  ถึงโซลวันนี้นี่แหละ”

“นักศึกษา  ที่นี่ห้องสมุด  ถ้าจะคุยเชิญข้างนอกค่ะ!”  เสียงบรรณารักษ์ดังแทรกกลางบทสนทนาขึ้นมา  สองสาวพึมพำคำขอโทษแล้วเดินจากไปจากชั้นหนังสือที่กั้นพวกเธอและคนแอบฟังเอา ไว้อย่างรวดเร็ว

ความ เงียบดูจะเงียบกว่าที่เคย  ยองแจเอามือกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง   กลัวเหลือเกินว่าบรรณารักษ์จะไล่เขาออกไปเพราะเสียงหัวใจที่เต้นดังกว่าปกติ   เขาปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดเพียงชั่วครู่แล้วจึงเดินออกมายังบริเวณ ที่ใช้เสียงได้   นึกลังเลว่าจะโทรหาแจบอมดีหรือเปล่า  แต่รู้ตัวอีกทีเสียงของแจบอมก็ดังลอดโทรศัพท์ออกมาแล้ว

(“ฮัลโหล  ได้ยินหรือเปล่าเนี่ย”)

“อ๊ะ  เอ่อ  พี่อยู่ไหนเหรอฮะ” เขาถามเสียงแผ่ว  พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ


ยองแจเผลอเม้มปากทันทีที่ได้ยิน  “ไปทำอะไรเหรอ”

แจบอมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ  (“มารับจินยอง”)



ยองแจ ขังตัวเองอยู่ในห้องพักเป็นเวลาสามวัน   โทรศัพท์มือถือมีแบตเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะกลัวว่าถ้ามีคนโทรมาแล้วเขาจะ ไม่ได้รับ  ทว่ามันก็เป็นเพียงฝันลมๆ แล้งๆ  เพราะแม้แต่เมสเซจสักฉบับยังไม่มี   นี่เขาหวังสูงไปหรือเปล่าที่จะให้อิมแจบอมโทรมา   ในเมื่อรุ่นพี่จินยองกลับมาแล้ว   เงาอย่างเขาจะมีความหมายอะไรอีก

ฮึก  ใจร้าย

น้ำตา ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก   ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าพยายามทำตัวเข้มแข็งมาโดยตลอด   แต่เมื่อหัวใจต้องยอมรับความจริงว่าต่อจากนี้จะกลับไปเป็นคนไม่รู้จักกันมัน ก็เจ็บจนแทบทนไม่ได้   ไหนล่ะที่เคยย้ำกับตัวเองเสมอว่าจะไม่เรียกร้อง   จะไม่ถลำลึก  และพอใจกับความสัมพันธ์ที่มีกำแพงกางกั้น   พอถึงเวลาต้องไปจริงๆ ทำไมถึงเสียใจ


เขา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู  ภาพหน้าจอเป็นรูปอิมแจบอมตอนหลับ  เขาเป็นคนแอบถ่ายรูปนี้เมื่อสองเดือนก่อนเอง  ยองแจลูบใบหน้าที่ไร้พิษสงนั่นอย่างเหม่อลอย  ผู้ชายที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเป็นแค่คนธรรมดาที่เขาสามารถเอื้อมถึง   ใช่  อิมแจบอมเป็นคนที่เขาเคยเอื้อมถึงจนกระทั่งเมื่อสามวันที่แล้ว

“แม้แต่คำลาก็ไม่มีให้ผมเลยเหรอ” เขารำพึงกับหน้าจอโทรศัพท์   น้ำตา ยังคงไหลออกมาไม่หยุด  ก็พอรู้ว่าใจร้าย  แต่ไม่คิดว่าจะใจร้ายได้ขนาดนี้   จะให้เขาฝันไกลถึงการได้ครอบครองหัวใจได้อย่างไรในเมื่อ ‘เยื่อใย’ บางๆ ยังไม่มีให้กันเลย

ยองแจ ปลดล็อกหน้าจอแล้วเข้าไปยังโซเชียลเน็ตเวิร์คที่ปกติตนไม่ค่อยได้เล่น   มีการแจ้งเตือนขึ้นมาเป็นสิบ   เขากดไล่ดูทีละอัน   ส่วนมากจะก็เป็นเพื่อนๆ ในภาคที่แท็กรูปมา   แต่หนึ่งในคำแจ้งเตือนเหล่านั้นมีเพียงอันเดียวที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น

Jinyoung Junior Park added you

ยองแจ มือสั่นจนแทบจะทำโทรศัพท์ร่วง   เริ่มเข้าใจที่เขาว่ากันว่าคนมีชะนักติดหลังมักจะไม่มีความสุข  จะทำอะไรก็ระแวงไปหมด  การที่พี่จินยองแอดเขามาแบบนี้หมายความว่ารับรู้ความสัมพันธ์ของเขากับพี่ แจบอมแล้วใช่ไหม  แล้วจะแอดมาทำไมอีก  จะต่อว่างั้นเหรอ  ใช่สิ  เป็นชู้กับแฟนชาวบ้านเขามาเนิ่นนานใครจะไปพอใจ

ปุ่ม accept กับ decline อยู่ห่างกันเพียงแค่นิ้วสัมผัส   แต่ยองแจยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาอย่างไรดี  จะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น  หรือจะวิ่งหนีเช่นคนขี้แพ้ตลอดไป

เขาไม่เคยเกลียดตัวเองขนาดนี้มาก่อนเลย   สาบาน

พี่จิ นยองมี mutual friends กับเขาเป็นสิบ  และหนึ่งในนั้นคือพี่แจบอม   ความคิดถึงดลให้เขากดเขาไปดูในโปรไฟล์ของเจ้าตัวปัญหา   หากบอกว่าชเวยองแจแทบจะไม่เคยเข้าโซเชียลเน็ตเวิร์คแล้ว  มนุษย์ที่ไม่สนใจใครในโลกอย่างอิมแจบอมก็คงมีแอคเค้าท์เอาไว้กันเพ่ือนด่า เวลาแท็กรูปไม่ได้เท่านั้น   เพราะเจ้าตัวไม่เคยมาอัพเดตอะไรเลย


ภาพ โปรไฟล์ของแจบอมถูกเปลี่ยนเป็นรูปคู่ของชายหนุ่มกับพี่จินยองในอริยาบทที่ สดใส  ออร่าของความรักแผ่กระจายจนแม้แต่เขายังสัมผัสได้   อีกทั้งยังมีภาพดอกไม้ช่อใหญ่ที่เพิ่งถูกอัพโหลดขึ้นเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว   พร้อมแคปชั่นว่า ‘Thanks for coming back’ ให้ยองแจได้เจ็บใจเล่นๆ อีก


ในขณะ ที่ยองแจกำลังนั่งคิดมากก็มีข้อความจากโปรแกรมแชทเด้งขึ้นมา   วูบหนึ่งที่เขาเผลอคิดว่าเป็นแจบอม  แต่ก็ต้องผิดหวังเม่ือกลายเป็นของเพื่อนสนิทแทน   เขาถอนหายใจแล้วกดเข้าไปอ่าน


jackson  w.   อยู่ไหนวะ

youngjae      ห้อง

jackson  w.   มึงเลิกกับพี่แจบอมแล้วเหรอ




youngjae       ถามทำไม

jackson  w.    ก็กูเห็นคนในคณะเค้าเม้าท์ๆ กันว่าแฟนเก่าไอ้หมอนั่นกลับมาแล้ว   แล้วมึงก็หายหัวไป  จะให้กูคิดยังไงล่ะ

youngjae       ก็คิดไปอย่างที่อยากคิด

jackson  w.    งั้นตอนนี้มึงคงกำลังจะฆ่าตัวตาย

youngjae       คงงั้น

jackson  w.    เฮ้ย  กูไม่ขำนะยองแจ


ยองแจ ถอนหายใจหนักๆ อีกครั้งแล้วโยนมือถือไปข้างตัว  เพิกเฉยแจ็คสันที่กำลังโทรเข้ามาอย่างเอาเป็นเอาตาย    ร่างบางทอดกายราบไปกับเตียง   เหม่อมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย   ในหัวมีแต่ประโยคคำถามที่แม้แต่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้   แต่ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเกี่ยวกับผู้ชายใจร้ายที่มาทำให้เขารักแล้วก็จากไป อย่างไม่ใยดี


ชเวยองแจ  คำว่ารักบนเตียงเชื่อได้ที่ไหน



Yes, I would die for you baby,

But you won’t do the same.



แจ็คสันโมโหจนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง   ภายนอกที่ดูเข้มแข็งไม่สนใจโลกของเพื่อนสนิทนั้นซ่อนความเปราะบางเอาไว้ด้วย   ชเวยองแจเป็นคนดีเกินไปจนตามไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของอิมแจบอม   ยิ่งนึกถึงไอ้หมอนี่เขาก็ยิ่งโกรธ  ทั้งๆ ที่เตือนแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับคนพรรนั้น   แต่ร่างบางก็ดื้อเสียยิ่งกว่าดื้อ

เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปที่รถ  แต่สายตาก็ไปสะดุดกับคนคู่หนึ่งที่เดินหัวเราะเคียงข้างกันมา    แจ็คสันยกยิ้มมุมปากแล้วปรี่เข้าไปหาทันที


แจบอมหันมามองเขานิ่งๆ  ในสายตาแฝงคำตำหนิที่ไม่ยอมเรียกว่ารุ่นพี่   ส่วนอีกคนที่เขาเดาว่าน่าจะเป็นปาร์คจินยองมีท่าทีงงๆ แต่ก็ดูเป็นมิตรมากกว่าอีกฝ่ายนัก

“มีอะไร” น้ำเสียงที่ถามออกมานิ่งไม่แพ้หน้าตา   รอยยิ้มที่แจ็คสันเห็นก่อนหน้าหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง  เออ นี่ค่อยเหมือนอิมแจบอมเวอร์ชั่นที่เขาคุ้นเคยหน่อย

“จะเอายังไงกับเพื่อนผม  พูดมา”

ใบหน้าของร่างสูงแทบจะไม่แสดงอารมณ์ยามตอบ  “ไม่มีอะไรจะพูด”

“มึง!” แจ็คสันเข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง  “มึงแม่งเห็นแก่ตัว  คอยดูนะ  ถ้ายองแจเป็นอะไรไปจริงๆ  กูไม่เอามึงไว้แน่!!”

เขาผลักร่างสูงอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซลงไปกองกับพื้น  จินยองหันมามองเขาอย่างตกใจก่อนรีบลงไปช่วยประคอง


แจบอมไม่ตอบคำถาม  สายตาจดจ้องอยู่ที่แจ็คสันอย่างสงสัย  “หมายความว่าไง”

“ทำอะไรไว้ล่ะ” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วเดินจากไป   ขืนอยู่นานกว่านี้สักนาทีได้โดนจับข้อหาฆ่าคนตายแน่นอน




ความรู้สึกเดียวที่ยองแจรู้สึกตอนนี้คือเหนื่อย  เขาเพิ่งรู้ว่าการร้องไห้ติดต่อกันหลายชั่วโมงมันใช้พลังงานมากถึงเพียงนี้   จะหาว่าโม้ก็ได้  แต่ในชีวิตเขาเคยเสียน้ำตาแทบนับครั้งได้เพราะแม่บอกเสมอว่าจงเติบโตเป็นชเว ยองแจผู้เข้มแข็ง  ที่ผ่านมาไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายขนาดไหนเขาก็อดทนได้เสมอ   แต่ครั้งนี้มันไม่ไหวจริงๆ  อิมแจบอมทำลายทุกความเข้มแข็งที่มีในตัวเขานับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน

“ชีวิตยากจัง” ยองแจรำพึงกับตัวเอง   เสียใจเรื่องแจบอมก็มากอยู่  แต่พอนึกไปถึงหน้าพ่อแม่ที่คงจะผิดหวังในตัวเขาก็รู้สึกราวกับโลกจะแตกสลาย   เพราะเขาไม่ใช่เด็กเรียนเก่ง  หรือมีความสามารถเลิศเลอที่พอจะเป็นหน้าเป็นตาให้กับครอบครัวได้   การรักษาคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับบุพการีจึงเป็นความภาคภูมิใจเพียงอย่าง เดียวที่เขามี


“แม่อย่าเกลียดยองแจนะ”  หยดน้ำใสรินจากหางตาจนชุ่มผ้าปูที่นอน   นึกชังตัวเองที่โดนกระทำขนาดนี้ก็ยังคิดถึงพี่แจบอมอยู่    โหยหาสัมผัสจากอีกฝ่ายราวกับเป็นสารเสพย์ติด

ก็พอรู้ว่ารัก  แต่ไม่รู้ว่าจะรักมากขนาดนี้

ยองแจหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า  ภาพความทรงจำเมื่อสองปีที่แล้วฉายซ้อนขึ้นมาในสมอง


“ทำอะไรอยู่วะยองแจ  เร็วๆ เลย   มึงอ่ะช้าตลอด” แจ็คสันที่เดินนำไปหลายก้าวหันมาตะโกนเรียกเสียงดัง   ยองแจนิ่วหน้าอย่างหงุดหงิด   จะให้เร็วได้ยังไงล่ะในเมื่อเขาต้องหอบกล่องเอกสารสูงแทบจะท่วมหัว  ในขณะที่ขี้บ่นเดินตัวปลิวไปโน่นแล้ว




“อยากให้เร็วก็มาช่วยกันสิวะ” ร่างเล็กตอบกลับพลางสาวเท้าให้เร็วขึ้น  อากาศร้อนจนเหงื่อไหลเข้าหูเข้าตาไปหมด   ในขณะที่กำลังก่นด่าเพื่อนสนิทในใจพลางข้ามถนนไปยังอีกฝั่งของตึกเรียน  ยองแจก็รู้สึกว่าตัวเองโดนกระชากอย่างแรงพร้อมๆ กับเสียงแตรรถยนต์ที่ดังขึ้น   เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะทุกอย่างมันเร็วมาก   มาได้สติอีกทีก็ตอนที่โดนเจ้าของสายตาเย็นชาเรียก  ยองแจรู้สึกว่ากำลังโดนสูบวิญญาณผ่านทางแววตานิ่งสนิทนั่น


“นาย.. นี่นาย  เป็นอะไรมั้ย”


“ค..ครับ?  อ่อ  ไม่เป็นอะไรครับ” เด็กหนุ่มกล่าวอย่างติดๆ ขัดๆ   ยังคิดตามไม่ทันว่าทำไมเขาถึงได้มาอยู่ในอ้อมกอดของรุ่นพี่คนนี้ได้  ไม่นับรวมกลิ่นน้ำหอมจากอีกฝ่ายที่ทำให้สติเขาไม่ยอมกลับมาร้อยเปอร์เซ็นต์ เสียทีด้วย     เพิ่งเข้าใจคำว่าโลกหยุดหมุนก็ตอนนั้นเอง




“ไอ้แจ!” แจ็คสันวิ่งเข้ามาหาด้วยความตกใจพร้อมกับกระชากยองแจออกจากอ้อมอกของอีกฝ่าย   เด็กหนุ่มจับเขาพลิกตัวไปมาเพื่อหาร่องรอยบาดเจ็บ  ปากก็บ่นไม่หยุด  “ซุ่มซ่าม  บอกแล้วใช่มั้ยว่าเวลาข้ามถนนให้ดูรถดีๆ  แถมทำชีทร่วงเต็มถนนเลยเห็นหรือเปล่า”


“นี่บ่นเป็นพ่อเลยนะ   ถ้าแกช่วยฉันถือของตั้งแต่ทีแรกก็จบแล้ว” ยองแจตำหนิด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนหันมาทางรุ่นพี่ใจดีที่เพิ่งช่วยชีวิต เขาเพื่อจะกล่าวคำขอบคุณ   ทว่าพบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น   ยองแจมองซ้ายมองขวาจึงเห็นว่าอีกฝ่ายเดินจากไปแล้วพร้อมกับชายหนุ่มอีกคน


“อ้าว  ไปแล้วเหรอ”  ยองแจพึมพำ  รอยยิ้มบางๆ ถูกวาดบนใบหน้า   นึกขอบคุณที่ในโชคร้ายเขาก็ยังได้เจอสิ่งที่ดี   

ยองแจแอบรักอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ มาตลอด  จนกระทั่งวันหนึ่งโชคชะตานำพาให้คนทั้งคู่มาใกล้ชิดกัน   สายฝนโปรยลงมาบางเบาเฉกเช่นริมฝีปากที่แจบอมกำลังสัมผัสเขา   คนแอบรักรู้ดีว่าทั้งหมดไม่ใช่การเริ่มต้น  แต่มันเป็นการตั้งนาฬิกาถอยหลัง




แจบอมยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้น  พยายามทบทวนว่าเขาทำอะไรพลาดไปในความสัมพันธ์ที่ไม่ควรจเกิดขึ้นมา    ตั้งแต่จินยองไปเรียนต่อเขาไม่เคยนอนกับใครซ้ำเลยสักคืนจนกระทั่งมาเจอยองแจ  แจบอมยอมรับว่าพอใจเด็กนี่เป็นพิเศษ   เพราะยองแจไม่ใช่คนพูดมาก  ไม่เคยเรียกร้องจนน่ารำคาญเหมือนคนอื่นๆ  ไม่เคยแสดงความเป็นเจ้าของ  ในขณะเดียวกันก็ไม่เคยทำตัวเป็นลูกไก่ในกำมือของเขา   ชเวยองแจจึงกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเขาในเวลาอันรวดเร็ว   ก็ยอมรับว่าชอบ   แต่มันก็ไม่น่าจะมีความรู้สึกประเภท ‘เป็นห่วง’ โผล่เข้ามาในหัวแบบนี้สิ


“อยากไปหายองแจมั้ย” จินยองถามเรียบๆ

เขาหันขวับไปหาอีกฝ่ายราวกับเพิ่งโดนถอนมนต์สะกด  “ว่าอะไรนะ”

คนมีศักดิ์เป็นแฟนพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย  “ถามว่าอยากไปหาเด็กคนนั้นมั้ย  ชเวยองแจนั่นน่ะ”

แจบอมเลิกคิ้วสูง  “รู้จักชื่อหมอนั่นได้ยังไง”

“จะให้ไล่ชื่อไหมว่าตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอนอนกับใครบ้าง  ระวังจะอึ้งว่าเราจำชื่อเด็กของเธอได้มากกว่าตัวเธอเอง” น้ำเสียงของจินยองไม่มีแววตำหนิ  เช่นเดียวกับสายตาที่ทอประกายล้อเลียนมากกว่าโกรธเกรี้ยว  จนทำให้คนอย่างแจบอมละอายใจไปเอง



“เรา..” เขาลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอก่อนพูดต่อ  “..ก็เรานอกใจเธอ”

“ถ้าได้ยินเร็วกว่านี้ก็ดีสิ”  จินยองกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพรูลมหายใจออกมา  “รักเรามั้ย”

มือหนาเลื่อนไปกุมมืออีกฝ่ายไว้หลวมๆ  แจบอมไม่ใช่ผู้ชายที่พูดคำหวานพร่ำเพรื่อ   แต่กับจินยองทุกอย่างเป็นกรณียกเว้นเสมอ  “รัก”

“ไม่ จริงหรอก  เพราะถ้ารักเรามากพอเธอจะไม่มีวันทำแบบนี้” จินยองสวนกลับ  ใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้มที่เคยทำให้อีกฝ่ายตกหลุมรัก  ทว่าตอนนี้แจบอมรู้สึกว่ามันกำลังฆ่าเขาทั้งเป็น


“ขอโทษอีกแล้ว  ไม่คิดบ้างเหรอว่าคนฟังจะเบื่อ”

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้งเมื่อแจบอมไม่รู้จะพูดอะไรต่อ   รู้สึกผิดกับจินยองจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้


“เปล่า” ปากไปเร็วกว่าสมอง  แจบอมขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นรัวเร็วอย่างต่อต้านคำพูดเมื่อ ครู่  เขาหลับตา  พยายามบังคับไม่ให้ใจสั่นมากไปกว่านี้

ไม่   ไม่ได้รัก


“โกหก” จินยองกระซิบ  ค่อยๆ ดึงมือออกจากการกอบกุมของเขา  แววตานิ่งสนิทไม่มีแววยั่วล้อเช่นก่อนหน้า  “เธอโกหกคนอื่นได้เป็นร้อยแต่ไม่ใช่กับเรา  รู้ใช่มั้ย”

ทันทีที่จินยองพูดแบบนั้น  หัวใจที่สั่นโครมครามของเขาก็พลันสงบลง  ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะรู้จักตัวตนของผู้ชายอย่างเขาไปมากกว่าคนที่อยู่ตรง หน้าอีกแล้ว   แจบอมเม้มปาก  ยังนึกไม่ออกว่าคนรักจะมาไม้ไหน

จินยองสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ  “อยากอยู่กับเราตรงนี้  หรืออยากไปหายองแจ”

คำถามจากเด็กหนุ่มตบหน้าเขาอย่างแรง   แจบอมรู้สึกมึนงงไปหมดแม้ว่าจะไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายเลยแม้แต่ปลายก้อย



พูดได้แค่คำว่าอยาก  เพราะในขณะที่สมองสั่งให้อยู่ตรงนี้  แต่หัวใจกลับตะโกนชื่อของใครอีกคนขึ้นมา

“แจบอม” จินยองเร่งเร้า

เขานั่งนิ่ง  รู้ดีว่ามีความหมายอะไรซ่อนอยู่ในคำถามของคนรัก  จินยองบีบให้เขาเลือกอ้อมๆ  ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่มีวันมานั่งปวดหัวใจอยู่แบบนี้

ขเวยองแจ  นายล้ำเส้นเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว

“เราอยากไปดูเขา” ในที่สุดผู้ชายที่โดนตราหน้าว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็งก็ยอมหลอมละลายปราการของ ตัวเองลง   สายตาของแจบอมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด  “แต่มันไม่ได้หมายความว่าเราจะเลือกเขานะ”

ร่างโปร่งถอนหายใจแล้วส่ายหน้า  “ไปซะ”

“อย่าประชดได้ไหม  ถ้าจินยองโกรธ  เราไม่ไปก็ได้นะ”

“นี่ใช่อิมแจบอมตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย” จินยองเอ่ยออกมาอย่างสุดทน   เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้มมองผู้ชายซึ่งเป็นที่หมายปองของคนจำนวนมาก อย่างผิดหวัง  “อยากไปก็ไปสิ  เราก็แค่ถามให้เธอรู้ใจตัวเองเท่านั้นแหละ  เธอก็รู้ว่าเราไม่เคยคิดจะรั้งเธอไว้อีกแล้ว   ทำไมต้องให้เราไปเป็นตัวถ่วงความรักครั้งใหม่ของเธอด้วยวะ”

แจบอมนิ่งเงียบ  เขาเงยหน้ามองจินยองราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“เกิดอะไรขึ้น  ทำไมต้องเสียงดัง”  เสียงที่สามแทรกขึ้นมาในบทสนทนา  แจบอมแอบเบ้หน้าทันทีเมื่อเห็นว่าใครเพิ่งเดินเข้ามา

จินยองหันไปมองแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้  “พี่มาร์ค”



ที่ผ่านมาอิมแจบอมเป็นคนรักสนุก   เขานอนกับคนอื่นแทบไม่ซ้ำหน้าแม้ว่าจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วก็ตาม     เขารักจินยองนะ  แต่เขาเชื่อว่าตราบใดที่ยังไม่ยกย่องใครเหนือคนรัก  แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวแบบนี้ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร   พวกเขาทะเลาะกันบ่อยครั้งแต่จินยองก็รักเขามากเกินกว่าจะเดินจากไป   นั่นทำให้แจบอมเผลอนึกว่าอีกฝ่ายเป็นของตายของตัวเอง   โดยลืมคิดไปว่าทุกความรักมีวันหมดอายุ  หากไม่ได้รับการดูแลที่ดีพอ

คืนที่เขาพบยองแจ  คือคืนที่เขาถูกจินยองบอกเลิก

แจบอม เมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้   เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องระหว่างยองแจและเขาเริ่มต้นที่ตรงไหน  รู้เพียงมันจบลงบนเตียงนอนซึ่งเขาหวงนักหนา   ชายหนุ่มคิดว่ามันจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเหมือนเช่นที่ผ่านมา  แต่กลับเป็นว่าเขาเสพย์ติดเด็กหนุ่มปากแข็งคนนี้อย่างโงหัวไม่ขึ้นจนล่วงเลย มาเป็นเวลาเกือบปี

รักไหม? ไม่  ไม่ใช่รัก

อิมแจบอมยังคงจมกับความรักครั้งเก่า   ไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้ทั้งนั้น

เรื่องของจินยองมันกลายเป็นแผลเป็นในหัวใจของเขาไปแล้ว   ทุกครั้งที่สัมผัสไปโดนร่างกายก็จะท้วมท้นไปด้วยความรู้สึกผิด   เขาจึงเฝ้ารอคอยให้จินยองกลับมาเพื่อที่จะได้แก้ไขในส่ิงที่เขาทำพลาดไป   เพราะเขาเชื่อว่าจินยองจะรักเขาได้อีกครั้งหากเขาพยายามมากพอ   แจบอมยอมทำทุกอย่างเพื่อทวงคืนตำแหน่งคนรักกลับมา  ซื้อดอกไม้  อัพโซเชียลเน็ตเวิร์ค เขียนการ์ด  ไปรับไปส่ง


สำหรับคนไม่มีใจ  ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่อาจซึมซับความรักจากเขาได้อีกแล้ว


“นั่นคุณแจบอมเหรอ” เจ้าของผมสีแดงเซ็ทเป็นทรงเท่ๆ เอ่ยถามจินยองเป็นภาษาอังกฤษ   จินยองพบมาร์คหลังจากบินไปเรียนต่อได้สักพัก  แจบอมไม่รู้ว่าแฟนเก่าเล่าอะไรให้แฟนใหม่ตัวเองฟังบ้าง   แต่จากสายตาที่มองมา   มิสเตอร์มาร์คคงไม่ได้มีความประทับใจในตัวเขามากนัก

ร่างโปร่งยื่นมือมาทักทายเขา  “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแจบอม   ผมมาร์ค  เป็น —“

“รู้แล้ว  ไม่ต้องบอก”

“แจบอม!” จินยองดุซ้ำเป็นหนที่สองของวัน

แจบอมไม่เคยอยู่ในสภาพพ่ายแพ้ขนาดนี้มาก่อนเลย  เขาจิ๊ปากแล้วยื่นไปจับมือกับอีกฝ่ายส่งๆ  สายตาของมาร์คมีประกายบางอย่างที่ทำให้เขาอยากปล่อยหมัดใส่หน้าด้วยความ หมั่นไส้   พอๆ กับเวลาที่แจ็คสันมองหน้าเขาไม่มีผิด




“โอ๊ย!” แจบอมลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ เมื่อโดนดีดเข้าอย่างจังจากฝีมือคนน่ารักแต่ใจร้ายตรงหน้า  “ตีทำไมเนี่ย”

“สติมาหรือยัง”จินยองขมวดคิ้ว  “ไปหายองแจซะ”

“นี่จะบีบให้เรายอมแพ้ใช่มั้ย  เราบอกแล้วไงว่าเราแค่เป็นห่วงเขาเฉยๆ  ยังไงเราก็เลือกเธอ” เขาเถียง

“แจบอมนี่โง่กว่าที่เราคิดอีกนะเนี่ย” จินยองส่ายหน้า  ความรำคาญฉายชัดในแววตา  “อิมแจบอมที่เรารู้จักไม่เคย ‘เป็นห่วงความรู้สึก’ ของใคร  แต่นี่เธอเพิ่งพูดออกมาว่าเป็นห่วงเด็กนั่น  ยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอว่าจริงๆ แล้วต้องการใครกันแน่”

เขาหมดคำพูดจะแก้ตัว   เป็นเรื่องจริงที่ตอนนี้ชเวยองแจทำให้เขาห่วงได้แทบบ้า

“ไม่มีมนุษย์คนไหนหรอกนะที่จะยอมทนอยู่ในฐานะตัวสำรองมาเป็นปีๆ นอกเสียจากเขาจะรักเธอมาก”  จินยองเตือนสติ  “ไม่ควรมีใครต้องมาเสียใจเพราะความไม่ชัดเจนของเธออีกแล้ว  รีบไปซะ  ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป”

แจบอมมองหน้าจินยองเหมือนคนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่อีกครั้ง   เขาพึมพำคำขอบคุณแล้วออกวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามทันที




ยองแจนั่งนิ่งๆ หน้ากระจกมาสักพักใหญ่แล้ว    คราบน้ำตายังคงทิ้งร่องรอยอยู่บนใบหน้าหวาน   ดวงตาบวมแดงบ่งบอกถึงความทรมานที่เขาผ่านมาตลอดหลายชั่วโมง

“ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะไม่งอแง” เขากระซิบบอกคนในกระจก   สภาพของตัวเองตอนนี้แย่ยิ่งกว่าผีดิบ  ความเสียใจยังคงเอ่อล้นอยู่ในอากาศ   ส่วนความทรงจำมันก็คอยแต่จะวนกลับมาทำร้ายจนแม้แต่โลกในความฝันเขาก็ไม่อาจ ข่มตาให้หลับได้

โทรศัพท์ เครื่องบางยังคงสั่นอย่างต่อเนื่อง   หน้าจอแสดงชื่อเพื่อนสนิทที่ยังไม่ละความพยายามในการติดต่อเขา   ยองแจถอนหายใจแล้วปิดเสียงเพื่อตัดรำคาญ   เขาตบหน้าตัวเองหลายๆ ทีเพื่อเรียกสติ   ชเวยองแจในกระจกจ้องตอบกลับมาราวกับจะให้กำลังใจว่าเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง   เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างเล็กจึงลุกขึ้นไปเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น


เสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตู   เขาชะงักมือที่กำลังพับเสื้อผ้าลงกระเป๋า   ร่างเล็กเม้มปากอย่างชั่งใจว่าจะลุกไปเปิดประตูดีหรือไม่   แต่เมื่อจิตด้านหนึ่งกระซิบว่าคนหลังประตูบานนั้นอาจจะเป็นอิมแจบอมก็ได้   ยองแจเลยทิ้งความลังเลทุกอย่างแล้วเดินไปหา

ทันทีที่ประตูเปิดออก  พวกเขาจ้องตากันอย่างเงียบเชียบก่อนที่อีกฝ่ายจะรั้งเขาไปกอดไว้







ภาพของแจ็คสันและยองแจที่ยืนกอดกันแนบแน่นตรงประตูห้องของร่างเล็กทำให้ใจหวิว แปลกๆ   มือทั้งสองเผลอกำเข้าหากันแน่นโดยที่เขาไม่รู้ตัว   แม้จะรีบมาหายองแจมากแค่ไหน  แต่เขาก็ยังช้ากว่าแจ็คสันอยู่หนึ่งก้าวอยู่ดี   แจบอมเพิ่งสังเกตว่ามันเป็นแบบนี้เสมอมาตั้งแต่เขาคบหากับตัวเล็ก   เพียงแต่ทุกครั้งจะเป็นชเวยองแจที่เดินถอยหลังกลับมาหาเขาเองโดยที่ชายหนุ่ม ไม่ต้องพยายามออกแรงเดินไปหา



แจ็คสันและยองแจผละออกจากกันทันที   ร่างเล็กหันมามองทางเขา   ใบหน้าหวานยังเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา  สีหน้าเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด   หัวใจของแจบอมกระตุกวาบ   เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ยองแจจะร้องไห้   พื้นฐานของเด็กนั่นเป็นคนซ่อนความทุกข์ไว้ในใจเสมอแม้ว่าจะมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นในชีวิต



“มึงมาทำไม” แจ็คสันดึงยองแจให้ย้ายไปอยู่ข้างหลังตัวเองแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเขา



แจบอมไม่เคยใช้ของร่วมกับใคร  และมันจะไม่มีวันนั้นด้วย

“เห็นเพื่อนนายไปพร่ำเพ้อแทบตาย  ฉันก็นึกว่านายจะเป็นอะไรมาก  หึ  ฉันควรรู้ว่าคนแบบนายมันว่างได้ไม่นานหรอก   คิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจากเหยื่อใหม่สินะ”  เขาพูดเสียงเย็น


ยองแจปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ แล้วรั้งเพื่อนสนิทที่ทำท่าจะเข้ามากระทืบเขา   นัยน์ตาของร่างเล็กเต็มไปด้วยความผิดหวัง  “พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง”

“ก็เห็นกับฉันก็ง่าย  กับคนอื่นก็คงไม่ต่างกันมั้ง”

“ใจร้าย”  ร่างเล็กมองหน้าเขานิ่ง   แม้ก่อนหน้านี้จะเคยโดนเหน็บว่าเป็นผู้ชายใจร้ายอยู่บ่อยๆ  แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะทำให้เขารู้สึกเจ็บได้เท่ากับครั้งนี้อีกแล้ว    ไม่ใช่คำพูดที่ทำร้ายเขา   แต่เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังคู่นั้นต่างหาก

“เสียแรงที่รัก”  ยองแจเม้มปาก   น้ำเสียงสั่นเครือ  หยาดน้ำตาไหลลงมาอีกครั้งอย่างที่เจ้าตัวไม่คิดจะทนฝืนอีกต่อไป   “เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ”


จินยอง  ฉันทำทุกอย่างพังด้วยมือตัวเองอีกครั้งแล้ว




“เกิดอะไรขึ้นยูคยอม” จินยองที่เพิ่งมาถึงหันไปถามเพื่อนในกลุ่มอีกคนที่ดูมีสติมากที่สุดพลาง เหลือบมองสาเหตุที่ทำให้เขาต้องออกจากบ้านกลางดึกอย่างเป็นกังวล   อิมแจบอมนอนอยู่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ

ยูคยอมถอนหายใจ  “ไม่รู้เหมือนกัน  อยู่ๆ ก็โทรตามให้มากินเหล้าเป็นเพื่อนหน่อย  แล้วมันก็กินเอาๆ ไม่พูดไม่จากับใครเลย   พอเมาแล้วก็เพ้อแต่คำว่าขอโทษไม่หยุด   สักพักก็ร้องไห้   พวกแกทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า”

จิน ยองส่ายหน้า   ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเย็นอีกฝ่ายตามไปง้อยองแจ   แต่ดูจากสภาพแล้วท่าทางจะมีเรื่องเกิดขึ้น   ร่างโปร่งคลำไปที่เสื้อแจ็คเกตของอีกฝ่ายก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา   จินยองพึมพำคำขอโทษแล้วตัดสินใจส่งข้อความถึงใครบางคน



“กลับไปเหอะ  ฉันอยู่ได้” ยองแจเอ่ยปากไล่แจ็คสันเป็นรอบที่สิบ  ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแต่เพื่อนสนิทก็ยังคงไม่ยอมจากไปไหนเสียที

“ไม่เอา  เดี๋ยวมึงคิดฆ่าตัวตายอีก” แจ็คสันที่นอนอ่านการ์ตูนอยู่บนเตียงตอบกลับมาลอยๆ

เขาถอนหายใจ  “ไม่เคยเหอะ”

“กูนอนนี่สักคืนไม่ได้หรือไง   อย่านึกนะว่าไม่เห็นกระเป๋าเสื้อผ้าที่มึงเตรียมไว้   จะหนีก็พูดมา”  ยองแจเงียบทันทีเมื่อโดนรู้ทัน  แจ็คสันวางการ์ตูนลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นมาจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง  “ยองแจ  กูเป็นเพื่อนมึงนะ  มึงเป็นแบบนี้แล้วกูจะสบายใจได้ยังไง”

คำว่าเพื่อนของอีกฝ่ายทำให้ขอบตาเขาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกหน  “เออ รู้”

“เสียใจก็ร้องไห้ดิวะ  กูล่ะโคตรเกลียดเวลามึงพยายามทำตัวเองให้เข้มแข็ง”

เด็กหนุ่มเบ้ปากแล้วลุกขึ้นไปรินน้ำให้ตัวเอง  ประจวบเหมาะกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น   ข้อความที่ส่งมาทำให้ยองแจตัวชาวาบ เบอร์น่ะเป็นของแจบอม  แต่คนที่ส่งมานี่สิ..


‘ออกมาหาพี่ที่ร้านแถวมหาลัยหน่อยได้ไหม  มีเรื่องจะคุยด้วย

-จินยอง- ’


“อย่าไปเลย” แจ็คสันพูดขึ้นหลังจากแย่งโทรศัพท์มือถือของเขาไปอ่าน


“ถ้ารู้ว่าต้องเสียใจแล้วจะไปทำไม  แค่นี้ยังทำร้ายตัวเองไม่พออีกเหรอ”

ยองแจลังเล แต่สัญชาตญาณบางอย่างเรียกร้องให้เขาออกไป



เอาเข้าจริงๆ ยองแจก็ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ปากว่า

เขายืนอยู่หน้าผับหรูซึ่งจินยองแวะมาส่งก่อนจะขับรถกลับไป  พี่จินยองไม่ได้เรียกเขามาต่อว่า  รุ่นพี่พูดกับเขาเพียงสั้นๆ ว่าตนและแจบอมเลิกกันนานแล้ว – ก่อนที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ำ – และบอกให้เขาไปคุยกับคนใจร้ายให้รู้เรื่อง

ยองแจอยากจะปฏิเสธแต่ปากก็หนักเกินกว่าจะพูดไป   อิมแจบอมยังคงมีอิทธิพลเหนือจิตใจของเขาเสมอ

“ยองแจ” แจบอมในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นพึมพำ   ครั้งสุดท้ายที่ยองแจเคยเห็นแจบอมเมาขนาดนี้คือวันแรกที่พวกเขาพบกัน   ตอนนั้นแจบอมดึงเขาไปจูบโดยที่ยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

“กลับบ้านเถอะ  พี่เมามากแล้ว”


ร่างเล็กเงียบ  เสียงหัวใจในอกด้านซ้ายเต้นอย่างอ่อนล้า  นึกชิงชังตัวเองเหลือเกิน  “พี่ยูคยอมช่วยผมหน่อยครับ”

“ครับๆ” ยูคยอมที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เข้ามาช่วยยองแจหิ้วปีกเพื่อนสนิทออกไปนอกร้านอย่างเต็มใจ   ทั้งยองแจและแจบอมต่างไม่พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งถึงรถ  ยูคยอมล้วงกุญแจในกางเกงแจบอมแล้วส่งให้ยองแจ  “พี่ฝากด้วยนะ”

ยองแจพยักหน้ารับ   ยูคยอมตบไหล่เพื่อนสองสามทีแล้วเดินจากไป

“นายมาที่นี่ทำไม” แจบอมที่เริ่มสร่างเมาแล้วหันมาถามหลังจากร่างเล็กขับรถออกมาได้สักพัก   นั่นเป็นคำถามที่แม้แต่เขาก็ยังตอบไม่ได้

ยองแจเลือกจะตอบคำถามด้วยคำถาม  “แล้วทำไมถึงเมาขนาดนี้”

“ไม่รู้ว่ะ” แจบอมถอนหายใจเฮือกใหญ่  “มันหงุดหงิดตัวเอง”

คนขับรถจำเป็นไม่ได้ถามอะไรต่อ   ทั้งคู่ปล่อยให้ความอึดอัดเข้ามาปกคลุมภายในรถช้าๆ   ใช้ความเงียบเป็นตัวดำเนินบทสนทนาที่ไร้เสียง



ร่างเล็กเหล่มองคนที่นั่งข้างๆ แล้วตอบเสียงแผ่ว  “มากจนเกลียดตัวเอง”


คำพูด ใจร้ายย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้งอย่างเลือดเย็น  ยองแจพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นยามเอ่ย  “สงสารหัวใจตัวเอง  พี่ไม่เคยเป็นคนที่รักมากกว่า  พี่ไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บแค่ไหน”


ชาย หนุ่มรู้สึกปั่นป่วนในอก  คำถามที่ตัวเองยังตอบไม่ได้คือตนรู้สึกอย่างไรกับยองแจกันแน่   เป็นความรัก  ความใคร่  หรือเพียงความผูกพัน   แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร   ตอนนี้แจบอมทำใจไม่ได้ที่จะต้องเสียร่างเล็กไป


“ยองแจ  พี่ขอโทษ” แจบอมกระซิบ  กระแสสำนึกชัดเจนในทุกถ้อยคำที่เอ่ยไป

หัวใจคนฟังกระตุกวูบ   มือที่บังคับพวงมาลัยสั่นขึ้นมาน้อยๆ

ชายหนุ่มหันไปมองร่างเล็กเต็มตา  เป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายบอบบางเหลือเกิน    คนเป็นพี่ยอมทิ้งความยึดติดในศักดิ์ศรีทั้งหมดทิ้งไปยามที่เอ่ยวจีอ้อนวอน  “น้องยองแจ  ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งได้มั้ยครับ”

ร่างเล็กปล่อยโฮอย่างไม่คิดกลั้นไว้ทันที   เขาหันมามองแจบอมเต็มตาเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป   หลายปีที่เขาเฝ้ารักอีกฝ่ายมาด้วยใจที่ไร้ความหวัง   ในที่สุดก็ได้รักกลับคืนมาเสียที

“ยองแจ!” แจบอมตะโกนลั่นรถเมื่อเหลือบไปเห็นรถยนต์ที่พุ่งออกจากซอยมาด้วยความเร็ว   ชายหนุ่มกระชากพวงมาลัยให้หักหลบก่อนที่รถทั้งสองคันจะปะทะกันอย่างแรง

ภาพของแจบอมตอนที่ช่วยฉุดเขามาไว้แนบอกเมื่อหลายปีก่อนฉายขึ้นมาในหัว   กระทั่งตอนนี้ผู้ชายที่โดนตราหน้าว่าใจร้ายก็ยังเป็นคนเดียวที่เข้ามาช่วย เขาเสมอ

ยองแจ สะลึมสะลือมองคนที่นอนสลบอยู่ข้างๆ  เขาเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าโชกเลือดของอีกฝ่าย   นึกชังน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาจนทำให้มองอีกฝ่ายไม่ถนัด


เขากระซิบ  ก่อนที่โลกทั้งใบจะดับลง




แจ็คสันหันมามองชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนถือช่อดอกลิลลี่สีขาวอยู่เบื้อง หลัง  อิมแจบอมยิ้มมุมปากให้แล้วแทรกตัวไปยืนหน้าป้ายหินที่สลักชื่อ ‘ชเว ยองแจ’   บนหลุมศพมีกุหลาบสีแดงและหนังสือการ์ตูนที่ชายหนุ่มเดาว่าคงเป็นของเพื่อน สนิทของตัวเล็ก   เขาวางดอกไม้ลงข้างกันแล้วใช้มือปัดเศษฝุ่นที่เกาะตรงป้ายชื่อออกอย่างอ่อน โยน

“สี่ปีแล้วเนอะ” คนที่ไม่เคยพูดดีๆ กับเขาเลยสักครั้งชวนคุยขึ้นมา  ก่อนหน้านี้แจ็คสันแทบจะฆ่าเขาทุกครั้งที่พบกัน

“อืม” แจบอมตอบรับ   ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังเป็นแผลสดสำหรับเขาเสมอ   แจบอมใช้เวลารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสามเดือนเต็มเพราะเขาเบี่ยงให้ฝั่งที่ ตนนั่งเป็นฝั่งที่รับแรงปะทะ

แต่เขารอดตาย  ในขณะที่ต้องสูญเสียชเวยองแจไปตลอดกาล

แจ็คสันถอนหายใจ  “แจบอม  ฉันว่าสี่ปีมันนานพอที่นายจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนได้แล้วนะ”

“ไม่ได้หรอก”  แจบอมหันกลับไปมองรุ่นน้อง   เขาตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ แล้วส่งยิ้มให้  “เพราะฉันไม่เคยบอกลา”






leave a comment below or tweet me via #ฟิคอลจ